Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

ΑΡΘΡΟ: Λούκυ Λουκ!

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 04 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=4214


Tην Κυριακή, μετά ωραιοτάτης δεσποινίδος, πήγα στα αλογάκια. Πραγματικά άλογα, όχι αυτά του λούνα παρκl! Σε ένα ιππικό όμιλο έξω απ’ την πόλη.
Είναι αλήθεια, ποτέ δε είχε περάσει από το μυαλό μου η ιδέα της ιππασίας. Το μοναδικό παρεμφερές τετράποδο που είχα καβαλήσει ήταν ο γάιδαρος του παππού, όταν πιτσιρικάδες τα καλοκαιριάτικα μεσημέρια μας πήγαινε στο ψιλικατζίδικο για γαριδάκια και ζαχαρωτά. Ο γάιδαρος μας πήγαινε. Τον ήξερε το δρόμο. Του είχα δώσει και γαριδάκια…
Οι φήμες ότι τα άλογα είναι, εκτός από όμορφα και κομψά, και υψηλής ευφυΐας ζωντανά ευσταθούν.  Ενημερώθηκα ότι μετά από μία δυσάρεστη για την αρσενική τους φύση απώλεια (λέγεται ευνουχισμός), αλλά απαραίτητη για την ασφάλεια του άπειρου αναβάτη, υποβάλλονται σε αυστηρή εκπαίδευση ώστε να ακολουθούν συγκεκριμένες εντολές και συμπεριφορά. «Πάμε» και πάει. Τραβάς τα γκέμια αριστερά, πάει αριστερά και το ανάποδο, τραβάς πίσω λέγοντας «Ωραίος» και σταματάει.
Για αρχή έπρεπε να συνηθίσω το καπέλο (απεχθάνομαι τα καπέλα) το οποίο όμως ήταν ειδικό, σκληρό και άκρως απαραίτητο. Η πρώτη ανάβασή μου ήταν κομματάκι δύσκολη, όπως και τα πρώτα δυο τρία λεπτά πάνω στη ράχη του αλόγου. Ντούκου ντούκου, μια από δω και μια από κει, παρολίγο να βρεθώ άκομψα πεσμένος πάνω σε βουναλάκια από λάσπη και φρέσκια κοπριά. Οποία ντροπή!! Το επόμενο τρύκ ήταν να μάθω να βάζω και να βγάζω τα πόδια από τα ημικυκλικά «πιαστράκια» (έχουν όνομα αλλά μου διαφεύγει), αλλά στα τυφλά, και να κρατώ σωστή στάση σώματος και το πιγούνι ψηλά (Καμαρωτός βρε συ!!).  Η πορεία ήταν «περπατητή» και αριστερόστροφη (κατά τα πρότυπα του tango). Yπάκουο αλογάκι αλλά με ύφος μαλθακό και ζαβλακωμένο (σπουδαίο πράμα οι αντρικές ορμόνες!). Άκουγε στο όνομα «Άρης» (ειρωνεία…). Η αίσθηση ήταν ωραία, όταν ο πισινός και το σώμα μου συνήθισαν την ταλάντωση. Νομίζω ότι αν συνέχιζα έτσι για ένα ακόμα τέταρτο θα αποκτούσα κι εγώ το βλέμμα του αλόγου. Είναι σχεδόν υπνωτιστική η ιππασία σε …slow motion. Ο χρόνος μου τελείωσε και, άγαρμπα όπως ανέβηκα, κατέβηκα. Χαιρέτησα το αλογάκι και βγήκα από την πίστα, μάλλον ξεχνώντας να βγάλω το καπέλο, που είχα ωστόσο συνηθίσει. Μου το θύμισε ο …αλογάρχης.
Στη διπλανή πίστα είχε τα ωραία, τα οποία και χάζεψα αρκετή ώρα. Με «τροτ» και «γκαλοπίν» (αν τα λέω σωστά) κάλπαζαν εντυπωσιακά (όπως στις ταινίες) έμπειροι αναβάτες σε όμορφα άλογα. Ξεχώριζε ένα μαύρο αρσενικό με πλούσια χαίτη, το οποίο μου είπαν πως είναι «επιβήτορας» (δηλαδή με τα «μπαλάκια» του στη θέση τους). Δύσκολο να κάνει κουμάντο έναν επιβήτορα ο άπειρος. Θα γκρεμοτσακιστεί και θα κλαίει τα δικά του «μπαλάκια» (και όχι μόνο).
Στο τέλος κάθε άλογο απολαμβάνει τις περιποιήσεις του αναβάτη του: πλύσιμο, χάιδεμα, μασάζ, καθάρισμα στα πέταλα. Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στο που θα στέκεσαι ως προς το άλογο. Ποτέ από πίσω του! Θα κλαίς τα «μπαλάκια» σου (και όχι μόνο)… Τα άλογα είναι τεράστια και εξαιρετικά δυνατά. Μετά το τέλος της περιποίησης σκεπάζονται με κουβερτούλα και πάνε για ύπνο (ενδιαφέρουσα η πληροφορία ότι κοιμούνται όρθια!).
Όλα αυτά σε ένα ειδυλλιακό τοπίο, μέσα στη φύση και υπό το φως της πανσελήνου. Και στο τραπέζι ρακή και καρπουζάκι. Αξέχαστη εμπειρία. Μάλλον θα το ξανακάνω. Σε ένα παράλληλο (οικονομικό) σύμπαν θα είχα και δικό μου ένα (η αξία ενός αλόγου εκτιμάται σε μερικές χιλιάδες ευρώπουλα), αλλά για την ώρα δύναμαι να προμηθευτώ …το καπέλο (χωρίς το λουρί).
Είμαι ένας φτωχός και άτσαλος καουμπόη…
Πάμε Ντόλυ!!

1 σχόλιο: