Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

ΑΡΘΡΟ: Aπό την πόλη έρχομαι και GPS δεν έχω…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=4525
Σε πρόσφατο ταξίδι στην Αθήνα, σε «παρθένα» για μένα περιοχή, συνειδητοποίησα τη χρησιμότητα της τεχνολογίας προσανατολισμού και καθοδήγησης (χρειάζεται πολύ σάλιο για να το πεις αυτό, οπότε θα το πω απλά GPS).
Δυστυχώς ή ευτυχώς, ανάλογα με την περίσταση, δεν έχω παρακολουθήσει τη φρενήρη εξέλιξη της κινητής τηλεφωνίας, ώστε να καρπωθώ και τα οφέλη των χρήσιμων, αλλά και ενίοτε ηλίθιων, «gadjets» (κατά την προσφιλή μου συνήθεια να βάζω αγγλικές και ελληνικές λέξεις να κονταροχτυπιούνται, μιλάω για τις «εφαρμογές»). Στο κινητό τηλέφωνο λοιπόν έχω μείνει λίγο μετά από την εποχή …του χαλκού. Δεν είναι έξυπνο (smart) το κινητό μου, άρα GPS δεν έχει. Έλα όμως που έπρεπε να βρω το δρόμο μου!
Τέλος πάντων, σεμνά και ταπεινά, πήρα για πολλοστή φορά τον έντυπο οδηγό πόλης, σε μορφή βιβλίου, που είχα αγοράσει όταν τα τούνελ του ΜΕΤΡΟ μύριζαν ακόμα φρεσκοσκαμμένο χώμα.  Πρόσφατα τον γλύτωσα και από του Χάρου (του κατοικίδιου κουνελιού μου) τα δόντια. Και που δε μ’ έχει πάει! Αλλά είναι κάποιες φορές άβολος, καθώς πρέπει συνεχώς να πηδάς μπρος πίσω, από σελίδα σε σελίδα για να ακολουθείς τη διαδρομή σου. Επίσης δεν μπορείς να zoomάρεις (αυτό πως το λένε στα ελληνικά;). Είναι και βαρύς, βιβλίο ολόκληρο. Άσε που δεν ενημερώνεται, εκτός κι αν αγοράσεις το νεογέννητο αδερφάκι του…
Θα σημειώσω με ενδιαφέρον τη βοήθεια που αναπάντεχα πήρα αυθόρμητα από ένα ξένο(!) (μετανάστη) για μια διεύθυνση που έψαχνα. Χωρίς καν να ρωτήσω, προσφέρθηκε να με κατατοπίσει.
Βγαίνοντας από φούρνο, μπουκωμένος με τεράστιο και εξαιρετικό σιροπιαστό κρουασάν, έβγαλα τον οδηγό για να βρω και να σημειώσω το δρόμο. Ξεφύλλιζα κι έτρωγα. Ένας δρόμος με φούρνο που φτιάχνει τέτοια κρουασάν είναι σημαντικός να τον θυμάσαι. Σίγουρα θα ξαναρχόμουν. Κατά σύμπτωση, στο ίδιο πεζοδρόμιο στεκόταν μια τουρίστρια κρατώντας και χρησιμοποιώντας μια ταμπλέτα (tablet pc). Ήταν όρθια και με βαλίτσα, οπότε υπέθεσα πως έκανε το ίδιο με μένα. Τότε  κατάλαβα ένα, ας πούμε, συγκριτικό πλεονέκτημα που έχει ο κιτρινισμένος-βρεγμένος-μασουλημένος βιβλιο-οδηγός μου σε σχέση με την τεχνολογία αφής και τα έξυπνα κινητά. Μπορείς να τον χρησιμοποιήσεις άφοβα, ακόμα κι όταν τα δάχτυλά σου είναι γεμάτα σοκολάτα και σιρόπι. Ή λάδι από γυρόπιτα…

ΑΡΘΡΟ: Οι «ξένοι»

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=4398

Λόγω εργασίας περνώ τη μισή μου μέρα μαζί με ξένους. Αλλοδαπούς, μη Έλληνες, για να το πω και …της μόδας. Σε διάφορες αποχρώσεις δέρματος. Έχω πιει βότκα με Ρώσους, έχω φάει παέγια με ισπανούς και έχω κάνει πικάντικες συζητήσεις για συνταγές του τσίλι με Ινδούς. Έχω συναγωνιστεί Κινέζους στα «ξυλάκια» (και έχασα), έχω πιει μπύρες με μαύρους, κι έχω μιλήσει για μετενσάρκωση και metal μουσική με Πακιστανούς και Ρουμάνους. Έχω καλούς φίλους άντρες αλλά και …Αχιλλέα απ” το Κάιρο. Παιδιά μαλάματα όλοι τους. Πάνω απ’ όλα, τους ξένους, χρόνια τώρα, τους έχω δίπλα μου και μ’ έχουν κι εκείνοι. Όλους.
Δε θα διαφωνήσω ασφαλώς ότι κι εκείνοι είναι από τους τυχερούς που έχουν μια αξιοπρεπή εργασία και ζωή, (όπως κι εγώ στην ίδια μου τη χώρα) αντί να πουλούν πειρατικά cd και τσατσάρες στους δρόμους. Και ναι, δεν αγοράζω cd και τσατσάρες, δεν έχω διαρκώς (ίσως καθόλου) διαθέσιμο το υστέρημά μου γι” αυτούς τους «δεύτερης κατηγορίας» ξένους. Μπορεί να καώ στην Κόλαση γι αυτό, αλλά δε βαριέσαι… Ναι, με ξενίζει η ασφυκτική κάποτε παρουσία τους, με αγχώνει η ανέχεια, η κακομοιριά, η απελπισία τους, δε γνωρίζω τί ακριβώς πρέπει να γίνει. Με παραπέμπει σε εικόνες που δεν έζησα, αλλά έμαθα στο σχολείο. Για δικούς μου «άθλιους», δικούς μου μετανάστες. Και μου θυμίζει την αξία που έχουν πράγματα που θεωρώ δεδομένα.
Παρακολουθώ με αηδία τα καμώματα του θλιβερού μορφώματος «Χρυσή Αυγή» σαν να” ναι τάχα ταγμένο (απ’ το …θεό; απ’ το πνεύμα του Κολοκοτρώνη; του Περικλή;) να διαφυλάττει τα όσια και τα ιερά του τόπου μου. Την ασφάλεια και το μεροκάματό μου. Την τιμή και την υπόληψή μου. Τη …χρηστότητα των ηθών. Τη θρησκεία. Την «ορθόδοξη» θρησκεία. Παρέα με μερικούς «σεβάσμιους» γέροντες που χτυπούν στον αέρα το μασούρι με τα κλειδιά του Παραδείσου. Ενός Παραδείσου που με αφήνει παγερά αδιάφορο, αν στις πόρτες του έχει μαυροντυμένους σεκιουριτάδες με παχιά μουστάκια και αλόφρονες ιεροεξεταστές ρασοφόρους με κομποσκοίνια…
Κ.κ Βουλευτές της άκρας Δεξιάς και «σεβάσμιοι» γέροντες οπαδοί ενός Θεού που με τρομάζει και με απωθεί, ίσως με σταυρούς μπήκατε στη Βουλή μας, που ασθενεί βαριά, αφού ασθενεί το έθνος. Αλλά τους άλλους σταυρούς, είτε «ορθόδοξοι», είτε αγκυλωτοί, είτε πλαστικοί γαλανόλευκοι κρατήστε τους μακριά από τους «ξένους», είτε του χρώματος, είτε της θρησκείας, είτε της πατρίδας, είτε της προσωπικότητας.
Τους θέλουμε τους «ξένους». Για να μας θυμίζουν πόσο «λίγοι» είμαστε οι Έλληνες της παρακμής. Κι ότι κάτι πρέπει να κάνουμε γι” αυτό.

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012

ΑΡΘΡΟ: Το πνίγεις το κουνέλι;;;

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=4353

Έχω ένα κουνέλι για κατοικίδιο. Δεν κάνω πλάκα. Επίσης, δε μιλώ για στάβλο και λοιπά οικόσιτα ζώα. Πρόκειται για κουνέλι ράτσας, μαύρο φουντωτό. Η αγορά του ήταν αποτέλεσμα σιωπηλού συμβιβασμού με τους κανόνες της πολυκατοικίας, με βάση τους οποίους, τα ζώα οφείλουν να περνούν την κεντρική είσοδο μόνο κατεψυγμένα, ή τέλος πάντων με βραχυ-μεσοπρόθεσμο προορισμό πλατύ ή βαθύ μαγειρικό σκεύος. Οτιδήποτε άλλο δύναται με πάσης φύσεως ήχους να διαταράξει τη μακαριότητα των ενοίκων αποκλείεται δια ροπάλου (αν και αργότερα έμαθα πως αυτό είναι …αντισυνταγματικό).
Έτσι πήρα κουνέλι. Το οποίο αλωνίζει περιχαρές το σπίτι μέσα και έξω, πάνω και κάτω, χωρίς υπερβολή, σε όλες τις διαστάσεις. Αθόρυβο ζωντανό, λαλιά δε βγάζει, ήχο κανένα, εκτός από εκείνο της μασέλας του που δουλεύει ασταμάτητα σχεδόν είκοσι ώρες το εικοσιτετράωρο. Αν υπήρχε κάποιος τεχνικός τρόπος να αξιοποιήσω την ενέργεια της μασέλας του ώστε να παράξω πχ ρεύμα, θα γλύτωνα τουλάχιστον αυτό που καίνε οι λάμπες του σπιτιού. Κουνελοτροφή, ξύλο, χαρτί, πλαστικό, δέρμα, καλώδια, τα πάντα δοκιμάζει. Και μετά τα τρώει.
Παραδέχομαι πως η διαμονή σε διαμέρισμα πολυκατοικίας είναι ενάντια στη φύση ενός κουνελιού. Ζωντανό δηλαδή, να εξηγούμαστε. Καθότι σπουδαίος(!) και λαχταριστός μεζές.
Ένα πράγμα δεν μπορώ να του συγχωρήσω κι ο μπαγάσας διαρκώς δοκιμάζει την υπομονή και τα (εκπαιδευμένα πλέον) αντανακλαστικά μου: να φάει έστω και φυλλαράκι από τα φυτά που ‘χω στις γλάστρες. Το γιασεμί και τη σεφλέρα, τους φύκους και το φοινικάκι. Απόψε σκαρφάλωσε και με απειλητική διάθεση έχωσε το κεφάλι στη γαρδένια. Σίγουρα όχι για να τη μυρίσει. Ε, το πνίγεις τώρα το κουνέλι, ή όχι;

http://www.facebook.com/pages/The-Adventures-of-Ozzy-the-heavy-metal-bunny/424243220960521

ΑΡΘΡΟ: Άσπρη Μέρα!

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 10 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=4280


Tις προάλλες, μαζί με άλλους, έπαιζα τον μπογιατζή. Περαστικός εθελοντής… Τις εποχές που οι αγελάδες ψοφούν απ’ την πείνα, μάθε τέχνη κι άστηνε. Το τρως τ’ αλλουνού το μεροκάματο, αλλά είναι και τ’ άτιμο το ζωνάρι που το σφίγγεις…
Κάτι σκαμπάζω από χρώματα, αλλά η μπογιατική με τα ρολά και τις βούρτσες θέλει μαστοριά, τεχνική και υπομονή. Και σπιτικά μπισκότα!
Η αλήθεια είναι πως οι ταλαίπωροι και πολυκαιρισμένοι τοίχοι μια χαρά τις δέχονταν τις ατσούμπαλες πανωχεριές-κατωχεριές μας. Είχανε κάμποσα χρόνια να βαφτούν και λογής λογής γεωμετρικά και ψυχεδελικά σχέδια είχαν σκαρώσει πάνω τους οι κορνίζες και το ερ κοντίσιον (η εκδίκηση των «ψωνισμένων» με τα ελληνικά…). Τουτέστιν, έκλαιγαν δάκρυα σοβά, από τη συγκίνηση που θα έβλεπαν και πάλι «άσπρη» μέρα. (Εντάξει… στα δάκρυα έβαλα κι εγώ το χεράκι μου, που το παράκανα με τη σπάτουλα).
Ήταν καλό το συνεργείο, μικροί, μεγάλοι, αγόρια, κορίτσια, ντόπιοι αλλά και εκ …Παρισίων, κι ένας πιτσιρικάς που χαιρόταν να δίνει σάλτα στον αέρα, όταν βαριόταν τη βούρτσα. Και τα μπισκότα σπιτικά, μη ξεχνιόμαστε!
Το ποτάμι δε θα το πάρει (ακόμα) για το ποιος είναι ο τόπος ανάμεσα σ” εκείνους τους τοίχους. Είναι ιερός και ιερή η απόφαση του νοικοκύρη του να τον ζωντανέψει. Γιατί αργοπέθαινε! Σάπιζε! Μούχλιαζε! Και η μούχλα δεν κάνει διακρίσεις στους τόπους, κι ας είναι ιεροί. Θα πάει και θα κάτσει. Και, μα το Γουτεμβέργιο, εκεί δεν έπρεπε να κάτσει. Ίσως, το πολύ πολύ να της επιτρέψουμε να αφήσει τ’ άρωμα της σε δυο τρεις γωνιές. Να κρατά ζωντανό το μυστήριο από κάτι εποχές παλιές. Τα υπόλοιπα θα ασπρίσουν όλα! Με βούρτσα, ρολό και μπόλικη μπογιά!
Στο τέλος (θα πάρει καιρό και πολλά μπισκότα…) όλο το συνεργείο θα κάνει σάλτα στον αέρα μαζί με τον πιτσιρικά από ικανοποίηση. Αν περάσετε από κει βάλτε κι εσείς κανά χεράκι!

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

ΑΡΘΡΟ: Λούκυ Λουκ!

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 04 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=4214


Tην Κυριακή, μετά ωραιοτάτης δεσποινίδος, πήγα στα αλογάκια. Πραγματικά άλογα, όχι αυτά του λούνα παρκl! Σε ένα ιππικό όμιλο έξω απ’ την πόλη.
Είναι αλήθεια, ποτέ δε είχε περάσει από το μυαλό μου η ιδέα της ιππασίας. Το μοναδικό παρεμφερές τετράποδο που είχα καβαλήσει ήταν ο γάιδαρος του παππού, όταν πιτσιρικάδες τα καλοκαιριάτικα μεσημέρια μας πήγαινε στο ψιλικατζίδικο για γαριδάκια και ζαχαρωτά. Ο γάιδαρος μας πήγαινε. Τον ήξερε το δρόμο. Του είχα δώσει και γαριδάκια…
Οι φήμες ότι τα άλογα είναι, εκτός από όμορφα και κομψά, και υψηλής ευφυΐας ζωντανά ευσταθούν.  Ενημερώθηκα ότι μετά από μία δυσάρεστη για την αρσενική τους φύση απώλεια (λέγεται ευνουχισμός), αλλά απαραίτητη για την ασφάλεια του άπειρου αναβάτη, υποβάλλονται σε αυστηρή εκπαίδευση ώστε να ακολουθούν συγκεκριμένες εντολές και συμπεριφορά. «Πάμε» και πάει. Τραβάς τα γκέμια αριστερά, πάει αριστερά και το ανάποδο, τραβάς πίσω λέγοντας «Ωραίος» και σταματάει.
Για αρχή έπρεπε να συνηθίσω το καπέλο (απεχθάνομαι τα καπέλα) το οποίο όμως ήταν ειδικό, σκληρό και άκρως απαραίτητο. Η πρώτη ανάβασή μου ήταν κομματάκι δύσκολη, όπως και τα πρώτα δυο τρία λεπτά πάνω στη ράχη του αλόγου. Ντούκου ντούκου, μια από δω και μια από κει, παρολίγο να βρεθώ άκομψα πεσμένος πάνω σε βουναλάκια από λάσπη και φρέσκια κοπριά. Οποία ντροπή!! Το επόμενο τρύκ ήταν να μάθω να βάζω και να βγάζω τα πόδια από τα ημικυκλικά «πιαστράκια» (έχουν όνομα αλλά μου διαφεύγει), αλλά στα τυφλά, και να κρατώ σωστή στάση σώματος και το πιγούνι ψηλά (Καμαρωτός βρε συ!!).  Η πορεία ήταν «περπατητή» και αριστερόστροφη (κατά τα πρότυπα του tango). Yπάκουο αλογάκι αλλά με ύφος μαλθακό και ζαβλακωμένο (σπουδαίο πράμα οι αντρικές ορμόνες!). Άκουγε στο όνομα «Άρης» (ειρωνεία…). Η αίσθηση ήταν ωραία, όταν ο πισινός και το σώμα μου συνήθισαν την ταλάντωση. Νομίζω ότι αν συνέχιζα έτσι για ένα ακόμα τέταρτο θα αποκτούσα κι εγώ το βλέμμα του αλόγου. Είναι σχεδόν υπνωτιστική η ιππασία σε …slow motion. Ο χρόνος μου τελείωσε και, άγαρμπα όπως ανέβηκα, κατέβηκα. Χαιρέτησα το αλογάκι και βγήκα από την πίστα, μάλλον ξεχνώντας να βγάλω το καπέλο, που είχα ωστόσο συνηθίσει. Μου το θύμισε ο …αλογάρχης.
Στη διπλανή πίστα είχε τα ωραία, τα οποία και χάζεψα αρκετή ώρα. Με «τροτ» και «γκαλοπίν» (αν τα λέω σωστά) κάλπαζαν εντυπωσιακά (όπως στις ταινίες) έμπειροι αναβάτες σε όμορφα άλογα. Ξεχώριζε ένα μαύρο αρσενικό με πλούσια χαίτη, το οποίο μου είπαν πως είναι «επιβήτορας» (δηλαδή με τα «μπαλάκια» του στη θέση τους). Δύσκολο να κάνει κουμάντο έναν επιβήτορα ο άπειρος. Θα γκρεμοτσακιστεί και θα κλαίει τα δικά του «μπαλάκια» (και όχι μόνο).
Στο τέλος κάθε άλογο απολαμβάνει τις περιποιήσεις του αναβάτη του: πλύσιμο, χάιδεμα, μασάζ, καθάρισμα στα πέταλα. Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στο που θα στέκεσαι ως προς το άλογο. Ποτέ από πίσω του! Θα κλαίς τα «μπαλάκια» σου (και όχι μόνο)… Τα άλογα είναι τεράστια και εξαιρετικά δυνατά. Μετά το τέλος της περιποίησης σκεπάζονται με κουβερτούλα και πάνε για ύπνο (ενδιαφέρουσα η πληροφορία ότι κοιμούνται όρθια!).
Όλα αυτά σε ένα ειδυλλιακό τοπίο, μέσα στη φύση και υπό το φως της πανσελήνου. Και στο τραπέζι ρακή και καρπουζάκι. Αξέχαστη εμπειρία. Μάλλον θα το ξανακάνω. Σε ένα παράλληλο (οικονομικό) σύμπαν θα είχα και δικό μου ένα (η αξία ενός αλόγου εκτιμάται σε μερικές χιλιάδες ευρώπουλα), αλλά για την ώρα δύναμαι να προμηθευτώ …το καπέλο (χωρίς το λουρί).
Είμαι ένας φτωχός και άτσαλος καουμπόη…
Πάμε Ντόλυ!!

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

ΑΡΘΡΟ: Περί μετακόμισης…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 02 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=4169

Συνήθως μια μετακόμιση έχει αυτά τα στάδια:
H ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ: Σωματικά είσαι ξεκούραστος. Ίσως, αν είσαι άντρας, κάνεις μερικά σετ push ups και άρσεις με τις εξάδες τα εμφιαλωμένα για να δυναμώσουν τα μούσκουλα. Πνευματικά είσαι χαμένος. Προσπαθείς να υπολογίσεις πόσες κούτες θα χρειαστείς, αν θα παρκάρει νταλίκα έξω από το σπίτι ή αν είναι αρκετό αγροτικό. Αν είσαι γυναίκα πιθανόν να ξεκινήσεις συστηματικά μια λίστα των αντικειμένων που θα πακεταριστούν, με τον τρόπο που θα γίνει αυτό. Ψυχολογικά, αισθάνεσαι περίεργα. Γκρινιάζεις που θα χάσεις τη βολή σου, μελαγχολείς γιατί όσο στραβόξυλο κι αν είναι ο σπιτονοικοκύρης, έχεις αναμνήσεις από το σπίτι, ανησυχείς αν θα μεταφερθούν τα πράγματα χωρίς απώλειες, αν οι νέοι σου γείτονες θα είναι πολιτισμένοι, αν το κατοικίδιο σου θα είναι ευχαριστημένο, αν θα βρίσκεις πίτσα και μπύρες στις τέσσερις το πρωί…
ΤΟ ΠΑΚΕΤΑΡΙΣΜΑ: Σωματικά είσαι σε υπερένταση. Για κούραση ούτε λόγος! Με κορδέλα από κολλητική ταινία α λα Rambo στο κούτελο, πακετάρεις, λίγες άρσεις με τα εμφιαλωμένα, σφίγγεις, λίγα push ups, ταχτοποιείς, κουβαλάς, ανεβοκατεβαίνεις σκάλες κάνοντας άρσεις με την κούτα, φορτώνεις, λίγα push ups ακόμα και ξανά πάνω τη σκάλα. Πνευματικά είσαι και πάλι σε υπερένταση. Οι μαθηματικοί υπολογισμοί που επιχείρησες στην αρχή ήταν παντελώς άστοχοι. Το βουνό από κούτες ψηλώνει και το αγροτικό γίνεται νταλίκα. Ψυχολογικά αισθάνεσαι πάλι περίεργα. Χαρούμενος που επιτέλους ανακάλυψες (πίσω από την τηλεόραση) το συλλεκτικό τεύχος του «Spiderman» και το μπρελόκ από το Playboy, μελαγχολείς επειδή το τεύχος ήταν φαγωμένο από τρωκτικά και από το μπρελόκ έλειπε το ξανθό «κουνελάκι», οργίζεσαι και τρομάζεις για τη «λυπητερή» από τον νταλικιέρη.
Η ΜΕΤΑΦΟΡΑ: Έχεις φορτώσει ένα βουνό κούτες, έπιπλα, συσκευές και το κλουβί με το καναρίνι. Τα εμπιστεύεσαι στον νταλικιέρη, στρίβεις τα δάχτυλα για γούρι. Ο μουστακαλής με το αγροτικό έχει φύγει απογοητευμένος που δεν έκανε σεφτέ. Σωματικά, είσαι όρθιο πτώμα. Ακόμα και τα άδεια πλαστικά μπουκάλια είναι βαριά για άρσεις.  Πνευματικά είσαι φυτό. Σκέφτεσαι μόνο το 0 και το 1. Το πρώτο για το παλιό σπίτι, το δεύτερο για το καινούριο. Ψυχολογικά αρχίζει να σε κερδίζει η καλή διάθεση καθώς σκέφτεσαι τη συναρπαστική αρχή που θα κάνεις. Γιατί, όπως και να ‘χει, είναι μια νέα αρχή. Πρίν ξεκινήσει η νταλίκα πετάς μέσα κι ένα κιβώτιο μπύρες για να μην τις ψάχνεις στις τέσσερις το πρωί. Το πρώτο βράδυ ξέρεις ότι θα είναι ανήσυχο. Θα κοιμηθείς πάνω στις κούτες.
Σχεδόν σίγουρα, το φαγωμένο συλλεκτικό τεύχος του «Spiderman» θα ξαναχαθεί πίσω από την τηλεόραση και κατά πάσα πιθανότητα θα βρεις το ξανθό «κουνελάκι» αλλά θα χάσεις το μπρελόκ. Επίσης, μέχρι να ξαναστηθεί στον τοίχο ο καθρέπτης, θα κυκλοφορείς στη νέα γειτονιά με την κολλητική ταινία α λα Rambo ακόμα στο κούτελο. Εντελώς ξαφνικά θα θυμηθείς και το κατοικίδιο σου γιατί μια κούτα θα μετακινείται μόνη της στο πάτωμα…

Γιάννης Γ. Λαμπράκης
http://www.facebook.com/yannisglamprakis