Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΡΘΡΟ: Στο λιμάνι…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 30 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=3742

Nα ζεις σε πόλη με μεγάλο λιμάνι είναι συναρπαστικό! Αλλά και μελαγχολικό συνάμα…
Μπορείς κάθε στιγμή της μέρας ή της νύχτας να βάλεις ένα σακούλι πασατέμπο στην τσέπη, ένα ψητό καλαμπόκι στη χούφτα ή μερικές παγωμένες μπύρες και να αράξεις στο τσιμέντο πάνω από το νερό. Αν είσαι και από τους «Ελληναράδες» θα αφήσεις το βουναλάκι σου από τσόφλια δεξιά κι αριστερά από τον πισινό, θα πετάξεις το υπόλοιπο της καλαμποκεφαλής κατακέφαλα στα ψάρια, και θα εντοιχίσεις με το πόδι το άδειο κουτάκι στο τσιμέντο.
Ιδανική πίστα προπόνησης και αποθεραπείας για αθλητές, εν δυνάμει αθλητές και ταλαιπωρημένες (από χοληστερίνη, τσιγάρο αλλά και έρωτα) καρδιές. Μπορείς αφελώς να συναγωνιστείς με γρήγορο βάδην το πλοίο που αργά πλησιάζει στην έξοδο. Αρκεί να μη συνεχίσεις αφηρημένος το βάδην και μετά το φάρο… Να παρατηρήσεις το αδέσποτο και μη σκυλολόι που μόλις έχει βγει είτε από κάδο απορριμμάτων, είτε από κοσμοπολίτικο κομμωτήριο για τετράποδα. Ποδηλάτες να ελίσσονται θαρραλέα ανάμεσα στο σκυλολόι με κίνδυνο ξαφνικής βουτιάς των μεν ή των δε. Μπορείς να ψαρέψεις μεταλλαγμένα ψάρια ή λογής λογής πλαστικά σκουπίδια που με τη φαντασία σου αποδίδεις σε ναυάγιο. Κι επειδή κάθε ναυάγιο όσο παλιώνει ανεβαίνει η αξία του, με δεδομένο δε και τον αστρονομικά μεγάλο χρόνο ζωής του πλαστικού, θα ξαναπετάξεις τα ψαρεμένα στο νερό. Τα απογεύματα θα περπατήσεις δίπλα στις βάρκες και θα μάθεις να μπαλώνεις δίχτυα. Κάθε τέχνη για καλό σε χαλεπούς καιρούς. Θα κοιτάς διακριτικά τα ζευγαράκια αν είσαι μόνος, ή με στραβό μάτι τον αδιάκριτο που τόλμησε να κοιτάξει το άλλο σου μισό που έχεις αγκαλιά…
Χαράματα θα πίνεις ζεστό καφέ και θα χαζεύεις τις μανούβρες του πλοίου που δένει κάβους. Είναι η ώρα που ανοίγουν οι μπουκαπόρτες και βγάζουν από μέσα κόσμο που ήρθε. Μαζί με την καινούρια μέρα.
Μα είναι κι η ώρα, θαρρείς σημαδιακό να ‘ναι στο τέλος της μέρας, που το πλοίο πάει να σαλπάρει. Που κι αν δεν αποχαιρετάς κάποιον, δύσκολα κρατάς τη σκέψη αυτών που στο λιμάνι αγκάλιασες και αποχωρίστηκες, έστω για λίγο. Ή έχασες, ίσως για πάντα…
Πάλι όμως… Τα πλοία πάντα θα έρχονται όσο υπάρχουν λιμάνια…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου