Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΡΘΡΟ: Αστροναυτάκι!

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 27 και 28 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=3703
http://www.mesogios.gr/?p=3735


Όταν ήμουν μικρός χάζευα κι εγώ το φεγγαράκι. Ειδικά εκείνο πάνω από το Λιβυκό είναι …special edition!
Απ’ όσο θυμάμαι πάντως, δεν είχα στη φαντασία μου να το περπατήσω κιόλας, όπως όλα τα φυσιολογικά παιδιά. Ίσως λόγω λανθάνουσας κλειστοφοβίας και σχεδόν τρόμου στην  ιδέα πως το μοναδικό ζωντανό τριγύρω θα ήταν η αφεντιά μου. Εξάλλου, λόγω κατακόρυφης διάστασης δε θα χωρούσα σε σεληνάκατο και σίγουρα αρνούμαι να φάω ψητό αρνάκι από σωληνάριο. Τέλος πάντων, δεν είχα τα φόντα για αστροναυτάκι.
Οι περισσότεροι από μας είναι προορισμένοι (και περιορισμένοι) να σουλατσάρουν πάνω σε μια μπάλα με φλούδα από νερό κυρίως, γύρω από το δικό του σταθερό σημείο ο καθένας και με απόκλιση κάμποσες μοίρες το πολύ, μετ’ επιστροφής.
Βεβαίως, τα αστροναυτάκια υπάρχουν. Πάντα υπήρχαν (στο μυαλό τους), αλλά μόλις καμιά σαρανταριά χρόνια πριν κατάφεραν να τους ράψουν μια φουσκωτή στολή που να μη σκάει από τους μετεωρήτες, να τους σφηνώσουν μια γυάλινη μπάλα στο κεφάλι και να τους κλωτσήσουν τόσο δυνατά προς τα πάνω, που φτάσαν στο φεγγάρι.
Θεωρητικώς, δεν πας ποτέ κάπου ακάλεστος, αλλά διακόσιες χιλιάδες χρόνια για τον άνθρωπο ήταν αρκετά χωρίς πρόσκληση και δεν μπορούσε να περιμένει άλλο. Όσο για το φεγγάρι, δεν είναι σίγουρο αν τα 4.5 δισεκατομμύρια χρόνια, ήταν αρκετά βαρετά ώστε να ανυπομονεί για παρέα. Ειδικά από ανθρώπους! Είχε δει πολλά από δαύτους. Δυστυχώς και να ‘θελε να τους αποφύγει, ούτε τροχιά να αλλάξει μπορούσε, ούτε την πλάτη να τους γυρίσει. Τους ανέχτηκε λοιπόν για λίγο σαν τους ψύλλους το σκυλί…
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΑΥΤΟΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΓΗΣ ΑΠΟ ΤΩΡΑ….)


(ΣΥΝΕΧΕΙΑ)
Πάντως πρέπει να ξαφνιάστηκε για τα καλά. Οι «τρομεροί» άνθρωποι ξετρύπωσαν από ένα μικρό κουτί που έβγαζε φωτιά απ’ τον πισινό. Είχαν μεγάλο στρογγυλό, γυαλιστερό κεφάλι, ήταν άσπροι, φουσκωτοί και αστείοι. Στην αρχή δύσκολα κατάφερναν να σταθούν όρθιοι και γκρίνιαζαν ότι δεν τους τραβάει αρκετά γιατί είναι μικρό. Έρχονται απρόσκλητοι, είναι και αγενείς… Έπειτα όμως άρχισαν να χοροπηδούν, κάτι που πρέπει να έβρισκαν τρομερά διασκεδαστικό.
Ο μικρός Neil και ο μικρός Εdwin άφηναν μεγάλες πατουχιές στο χώμα και -τί περίεργο!- ήταν ενθουσιασμένοι γι αυτές. Έκαναν ατέλειωτες βόλτες, γέμισαν τσέπες και κουβαδάκια με πέτρες και χώμα και σφήνωσαν διάφορα ενοχλητικά για το φεγγάρι μπιχλιμπίδια που από τότε δεν τα ξεφορτώθηκε ποτέ. Έκαναν και τον πιο απολαυστικό ύπνο της ζωής τους. Αυτό που εκείνο με τη σειρά του βρήκε τρομερά διασκεδαστικό, ήταν πως για χρόνια μετά, χρωματιστές φωτεινές γραμμές ξεκινούσαν από τη γη, χτυπούσαν πάνω σε ένα από τα μπιχλιμπίδια και γυρνούσαν πίσω.
Κάτω στη Γη, ο ενθουσιασμός μεγάλος, αλλά μεγάλη και η απογοήτευση κάποιων, με την ανακάλυψη ότι το φεγγάρι δεν είναι φτιαγμένο από …τυρί ή ότι δεν έχει απέραντες θάλασσες. «Θάλασσα της Γαλήνης» και ανοησίες…
Αλλά έτσι είναι όταν είσαι αστροναυτάκι. Για τους περισσότερους είσαι ήρωας, αλλά κάποιοι δε βολεύονται πολύ μ’ αυτά που λες ότι βρήκες. Είναι αυτοί που κοιτούν την κίτρινη μπάλα στον ουρανό, αλλά ποτέ δεν θα χωρέσουν στο στενό μυαλό τους ότι μπορεί κάποιος να περπατήσει πάνω της. Αυτοί πάντα θα βλέπουν ένα μεγάλο στρογγυλό τυρί…
Ο μικρός Neil δεν είναι τώρα ανάμεσά μας. Ίσως χοροπηδάει μόνος πάνω στο φεγγάρι. Μπορεί να ‘ναι μαζί του κι ο συνονόματός του ο Luis, να παίζει την τρομπέτα του…
Tί είπες; Τρομπέτα χωρίς αέρα; Ούτε εσύ πιστεύεις ότι υπάρχουν αστροναυτάκια;

Στη μνήμη του Neil Armstrong (05 Αυγούστου 1930 – 25 Αυγούστου 2012)


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου