Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΡΘΡΟ: Φεγγαροβραδιά στου Μίνωα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 01 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=3750

31 Αυγούστου κι αυτός ο μήνας, γαλαντόμος γαρ, με πανσέληνο μας βρήκε, με τέτοια μας άφησε.
Πρόσφατα έκανα μια σπαρταριστή «φιλοσοφική» κουβέντα με τον καλό φίλο τον Αριστοτέλη περί ρομαντισμού. Τι σημαίνει να είναι κανείς ρομαντικός, αν είναι καλό να είσαι, αν θα πρέπει να το δείχνεις, ειδικά αν είσαι άντρας.
Τελικά, όσο …Σβαρτσενέγκερ κι αν προσπαθείς να φαίνεσαι, μια αυγουστιάτικη βραδιά με πανσέληνο δεν μπορεί, διάολε, παρά να σου βγάζει μια ρομαντική διάθεση Ένα πουλάκι μου είπε πως τα αρχαία στην Κνωσσό ήταν ανοιχτά λόγω του γεγονότος κι εγώ δεν ήθελα και πολύ να «ψηθώ».
Μάλλον …ακατάδεκτος τόσα χρόνια ο Μίνωας, μόλις χτες αποφάσισε να παραχωρήσει βράδυ το σπίτι του στο πρόγραμμα του Ελληνικού Υπουργείου Πολιτισμού και να υποδεχτεί κόσμο που λαχταρά για κάτι διαφορετικό από τα τετριμμένα του καλοκαιριού. Φυσικά δε μας περίμενε και στην …πόρτα, ούτε εκείνος, ούτε η Πασιφάη και (ευτυχώς!!) ούτε ο Μινώταυρος. Προσωπικά στενοχωρήθηκα που δε συνάντησα την κόρη του, την Αριάδνη. Άκουσα ότι έγινε «μαλλιά κουβάρια» με το Θησέα οπότε ίσως και να με γλυκοκοιτούσε…
Τα αρχαία …τσιμέντα (Έβανς το παράκανες!) αποκτούν μυστηριακή ομορφιά λουσμένα στο βραδινό φυσικό φως. Καθώς οι σπασμένοι τοίχοι φτιάχνουν παχιές σκιές, σου δημιουργείται η ψευδαίσθηση πως οι ένοικοι Μινωίτες είναι ακόμα εκεί και σε παρακολουθούν. Μακριά από την πόλη, φυσικά οχυρωμένη μέσα στο πράσινο και με τα κιτς τουριστικά κλειστά ή αθόρυβα, η Κνωσσός είχε αυτό το πλεονέκτημα της γαλήνης που μπορεί να σε ξεγελάσει προς στιγμή. Τέσσερις χιλιάδες χρόνια πριν δεν υπήρχαν ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, εγώ πως τραβάω φωτογραφίες; Έχει φάει ο Μινώταυρος σήμερα ή κινδυνεύω, που είμαι και Αθηνομεγαλωμένος;  Eίναι και τα κλαδιά από τα δέντρα που θύμιζαν στοιχειωμένες σκηνές από ταινίες τρόμου…
Βρήκα μια τρύπα ανάμεσα στις παλιές πέτρες που κάλυπτε το σούσουρο των τουριστών, είχε και μαγευτική θέα. Κάθισα και κοιτούσα τριγύρω και δεν ήθελα να φύγω. Ναι, εκείνη τη στιγμή είχα γίνει αθεράπευτα ρομαντικός!
Στη 1.30 έβγαζα ακόμα (ερασιτεχνικές με …λόξυγγα, αλλά και κάποιες καλές) φωτογραφίες. Έφυγα μάλλον τελευταίος. Νομίζω πως έξω από την περίφραξη άκουσα το όνομά μου από γυναικεία φωνή. Μπορεί να ήταν η Αριάδνη, αλλά θα πρέπει τώρα να περιμένει ένα χρόνο. Ελπίζω μέχρι τότε να μην τα έχει ξαναβρεί με το Θησέα…
Καλό Σεπτέμβρη!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου