Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΡΘΡΟ: Αγιόκλημα και γιασεμιά…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 30 ΙΟΥΛΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=3253

Βράδυ κατηφόριζα ένα στενό στην παλιά πόλη και μύρισα γιασεμί. Απ’ αυτό που το «κηλαϊδούσε» το ’80 ο Λουκιανός στα «Θερινά σινεμά». Τώρα βέβαια τα θερινά τα σινεμά σπανίζουν και απ’ όσα έχουν απομείνει λείπει η παλιά ατμόσφαιρα. Μα άλλη φορά θα πούμε γι’ αυτά… Τώρα θα πούμε για τα γιασεμιά που σπανίζουν.
Το Ηράκλειο δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα που θέλει τις μεγάλες(;) ελληνικές πόλεις να υστερούν σε πράσινο. Tώρα όμως δεν αναφέρομαι στο πράσινο «δημόσιας χρήσης» αλλά στο «ιδιωτικής».
Με το βλέμμα «περισκόπιο» και μονίμως ξαπλωμένος σε αφράτο συννεφάκι, σκέφτηκα πόσο διαφορετικά θα μοιάζαν τα άψυχα ως αντιαισθητικά μπαλκόνια, αν υπήρχαν μερικές αράδες από γλάστρες, έστω με βασιλικό. Πέντε, έξι κακτάκια βρε αδερφέ, που ‘ναι και …μαχητές! Δε μιλώ για κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας, αυτοί είναι για τα παραμύθια, για το εξωτερικό και για τύπους ξαπλωμένους σε αφράτα συννεφάκια.
Λογής, λογής δικαιολογίες αραδιάζονται: “Που χρόνος…”, “το νερό είναι λιγοστό”, “δεν πιάνει το χέρι μου”, “λείπω συχνά”… Tρίχες!
Μαζί με τους ελάχιστους (συνήθως ηλικιωμένους) μερακλήδες που δε συβάζονται με τη γύμνια, τα μοναδικά σπίτια στην πόλη που ντύνονται με πρασινάδα, ενίοτε πολύχρωμη, είναι τα ρημαγμένα παλιά χαμόσπιτα. Έχει αυλές με σκάλες ετοιμόρροπες, σπασμένα παράθυρα και ραγισμένους τοίχους, πνιγμένα όλα από ονειρεμένες, κατακόκκινες βουκαμβίλιες και μυρωδάτο αγιόκλημα. Και μ’ ένα μαγικό τρόπο, τούτα τα φουντωτά, πράσινα ξωτικά δεν πεθαίνουν ποτέ, μόνο θεριεύουν. Θαρρείς θα πέσει το σπίτι, θα θαφτεί αλλά θα μείνει από πάνω η πρασινάδα να τρέφεται απ’ τις πέτρες!
Αλίμονο, η φύση θέλει τον άνθρωπο κοντά της και τον αποζητά, ακόμα κι όταν λείπει. Μα εκείνος όλο της γυρνά την πλάτη…
Γιάννης Γ. Λαμπράκης
http://www.facebook.com/yannisglamprakis

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου