Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

AΡΘΡΟ: Καημένο μποζονιάκι…

ΔΗΜΟΣΙΕΎΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 09 ΙΟΥΛΙΟΥ 2012

Kατάπληξη μου προκάλεσε (και δεν ήμουν ο μόνος) μια πρόσφατη επιστολή σεβασμιότατου ανώτερου κληρικού της Εκκλησίας με αφορμή τα «γεννητούρια» του πολυαναμενόμενου από τους επιστήμονες «Μποζονίου του Higgs». Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις της φυσικής επιστήμης μετά τη Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν.
Ας πάρουμε μια μικρή γεύση:
Η μελέτη και η αποκρυπτογράφηση της δομής και της λειτουργίας του σωματιδιακού μικρόκοσμου, από το άτομο του Δημόκριτου μέχρι τα quarks των πρωτονίων του πυρήνα του, αποτελεί τη βάση απίστευτα μεγάλου αριθμού επιστημονικών και τεχνολογικών επιτευγμάτων τα τελευταία κυρίως 100 χρόνια με την εξέλιξη της Κβαντομηχανικής.
Δυτικά της Γενεύης, στα σύνορα Ελβετίας-Γαλλίας, βρίσκεται το μεγαλύτερο σε έκταση πειραματικό κέντρο ερευνών πυρηνικής και σωματιδιακής φυσικής του κόσμου: το CERN (Organisation Européenne pour la Recherche Nucléaire «Ευρωπαϊκός Οργανισμός Πυρηνικών Ερευνών»), με 58 χρόνια ζωής και 20 ενεργά μέλη μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Εκεί, βαθιά κάτω από τη γη σε ένα κολοσσιαίο κούφιο δαχτυλίδι διαμέτρου 27 χιλιομέτρων, ομάδα από τους καλύτερους επιστήμονες του κόσμου δημιουργούν τεχνητά τις ασύλληπτες συνθήκες που επικράτησαν τη στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης που κατά την επικρατούσα θεωρία γέννησε το Σύμπαν.
Επιταχύνουν σε παραπλήσιες αυτής του φωτός (300 χιλιάδες χλμ/δευτερόλεπτο) ταχύτητες απειροελάχιστου μεγέθους σωματίδια, δομικούς λίθους της ύλης και τα οδηγούν σε μεταξύ τους συγκρούσεις τα αποτελέσματα των οποίων στη συνέχεια αναλύουν με τη βοήθεια υπερυπολογιστών. Το «Άγιο Δισκοπότηρο» της έρευνας αυτής είναι η επιβεβαίωση ή απόρριψη τολμηρών και θαρραλέων προβλέψεων και θεωριών που θα φωτίσουν μια και καλή έννοιες όπως «Ύλη», «Ενέργεια», «Χρόνος», «Αρχή και Τέλος του Σύμπαντος» και πλήθος άλλων που αποτελούν τη βάση της Φυσικής Επιστήμης. Κομμάτι αυτών των θεωριών είναι το εν λόγω στοιχειώδες σωματίδιο, η ύπαρξη του οποίου αποτελεί αντικείμενο αναζήτησης και αμφισβήτησης από πεντηκονταετίας.
Η τελευταία κυριολεκτικά λέξη της Τεχνολογίας και της Πληροφορικής έχει αναπτυχθεί και αναπτύσσεται για τους σκοπούς αυτών των ερευνών, περιμένοντας όμως να διαχυθεί, να υπηρετήσει και να προάγει την καθημερινή ζωή και άλλους τομείς της Επιστήμης.
Είναι ένα από τα καλύτερα παραδείγματα του πως λειτουργεί η έρευνα όταν προσπαθεί να δώσει κάποιο, αμυδρό έστω, φως σε πεδία που είναι δύσκολο, έως αδύνατο, να συλλάβει ο μέσος νους, αλλά που αγγίζουν το μυστήριο της ίδιας της ύπαρξης. Πως ξεκινά η αναζήτηση από μία ριζοσπαστική, αιρετική κάποτε, πρωτοπόρα ιδέα από το μυαλό ενός θεωρητικού επιστήμονα μέχρι τη στιγμή που η ίδια η φύση, που έχει πάντα τον τελευταίο και καθοριστικό λόγο, επαληθεύει ή απορρίπτει τη θεωρία μέσα από την εργασία του πειραματικού.
Ο αξιοσέβαστος, πλην όμως απαράδεκτος, ιεράρχης θεώρησε σωστό, να κατακεραυνώσει το γεγονός, με αστεία επιχειρήματα, παραλήρημα θα χαρακτήριζα. Σε ένα μικρό τσουβάλι έριξε την εργασία δεκαετιών και πρωτίστως το  κύρος επιστημόνων και επιστήμης, το οποίο στη συνέχεια και μετά βδελυγμίας έκλεισε σφιχτά (για να κρατηθεί μέσα η …«μπόχα») και πέταξε στα σκουπίδια, προτρέποντας τους πιστούς να κάνουν το ίδιο. Μίλησε για προϊόν …«δαιμονικής» προέλευσης, κρετινισμού(!), υπεροψίας, απέδωσε χαρακτηρισμούς, ιδιότητες και «προορισμό» το λιγότερο αστείους σε έννοιες που αδυνατεί ο ίδιος αλλά και η πλειοψηφία των αναγνωστών και ακροατών του να κατανοήσουν.
Σκοπίμως δεν αναφέρω το όνομα του συγκεκριμένου κληρικού (αν και έγινε ευρέως γνωστό) γιατί αναφέρομαι σε οιονδήποτε εκπρόσωπο του κλήρου συμμερίζεται τέτοιες απόψεις, οι οποίες κρατούν ανοιχτές κερκόπορτες στην πραγματική «μπόχα» που Μεσαίωνα, ήδη στο δεύτερο σκαλί και όχι στο κατώφλι, του 21ου αιώνα.
Εκτός ολίγων (και εκ του αποτελέσματός τους τραγικών) εξαιρέσεων, η φυσική επιστήμη στην εξέλιξή της, ανά τους αιώνες, διατηρούσε πάντα μια στάση ταπεινότητας και δέους μπροστά στο μέγεθος της πραγματικής μας άγνοιας για τα φαινόμενα και τα μυστήρια της Ζωής και του Σύμπαντος. Πάντα, ακόμα και σκληροπυρηνικές επιστημονικές διάνοιες, αφήνουν κάπου στο βάθος, να αχνοφαίνεται η σοφία του Θεού ή τέλος πάντων κάποιας ανώτερη μορφής. Η ίδια η ουσία της επιστήμης είναι το «Δεν γνωρίζω, γι αυτό και ερευνώ. Και ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ ΓΝΩΡΙΖΩ ΟΣΑ ΘΑ ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΑ».
«Ὅλες οἱ ἀνωτέρω θεωρίες» ΔΕΝ «ἐπιχειροῦν νά ἑρμηνεύσουν τό φαινόμενο τῆς ζωῆς χωρίς καμμία ἀναφορά ἤ μᾶλλον μέ παγερά ἄρνηση καί ἀποστροφή στό Ὑπερούσιο Πρόσωπο τοῦ Παναγίου Θεοῦ» ΟΥΤΕ ΚΑΙ «ἀποδεικνύονται μέ τόν τρόπο αὐτό ἑτεροκίνητα νευρόσπαστα τοῦ ἀρχαίου δαίμονος». Για να αντικρούσω αυθεντικές ατυχείς εκφράσεις της επιστολής…
ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ: προσπαθούν να φωτίσουν -από τη σκοπιά τους- το δρόμο προς το (οποιοδήποτε) «θείο».
Ας αφήσουμε το καημένο το μποζονιάκι να γεννηθεί, αν πρόκειται όντως να υπάρξουν τέτοια γεννητούρια και ας του φερθούμε όπως και με ένα νεογέννητο παιδί. Με δέος, θαυμασμό, ελπίδα, προσμονή. Και ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ.
Παναγιότατε, αξιοσέβαστε (συγγνώμη αλλά δεν γνωρίζω την κατάλληλη προσφώνηση) κάνατε «φάουλ»… Tί σας έφταιξε το καημένο το μποζονιάκι;
http://www.facebook.com/yannisglamprakis

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου