Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

ΑΡΘΡΟ: Γιατί Τango;


To παρακάτω κείμενο είναι ένα συμμάζεμα από σκέψεις και εμπειρίες που είχα από το tango τα 3 χρόνια που το χορεύω και κυρίως το βιώνω σαν κοινωνική συναναστροφή και τρόπο ψυχαγωγίας.
Μπορώ άνετα να ομολογήσω ότι είμαι από αυτούς που τους "μεταμόρφωσε" αναπάντεχα και σε μεγάλο βαθμό, προς το καλύτερο. Στην αισθητική, τη συμπεριφορά, την αυτοπεποίθηση, τον τρόπο σκέψης. Και αυτή η μεταμόρφωση είναι ακόμα σε εξελιξη. Με εναλλαγές εντατικής ενασχόλησης ή παροδικής αποστασιοποίησης διατηρώ πάντα το δεσμό μου με το tango και τους ξεχωριστούς ανθρώπους του και δεν έχω παρά μόνο καλά λόγια να πω. Για το χορό, τους ανθρώπους και αυτούς που έδειξαν χωρίς να ζητήσουν τίποτα σαν αντάλλαγμα τα πρώτα βήματα για να ξεκινήσω κι εγώ το ταξίδι μου.
Στην Κρήτη και ιδιάιτερα στο Ηράκλειο όπου ζω, ζούμε πραγματικά μια δημιουργική "έκρηξη" στο αργεντίνικο tango. Όλο και περισσότερος κόσμος το γνωρίζει και ξεκινά να κάνει τα πρώτα βήματα. Αισίως οι τακτικές milongas έχουν φτάσει τις 5 την εβδομάδα. (Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή).
Το κείμενο αυτό έγραψα και διάβασα στα πλαίσια της (πρώτης ίσως στο Ηράκλειο) απογευματινής milonga που έγινε το Σάββατο 12 Μαίου 2012 στο ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ σε συνδιοργάνωση με την ομάδα TANGONEON και τη ΧΟΡΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΠΑΝ/ΜΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ.
http://www.facebook.com/events/280499052042525/
Η αφήγηση συνοδευόταν από τα κομμάτια "Soledad" toy Astor Piazzola και "Milonga Para Una Armonica" του Ηugo Diaz.
http://www.youtube.com/watch?v=ie115Qa5REw
http://www.youtube.com/watch?v=JGyUKM1yASM

Γιατί Tango;           

         Υπάρχουν ταξίδια που θα κάνουμε. Κι άλλα που θα ονειρευτούμε. Απόψε θα ονειρευτούμε μαζί. Μπουένος Άιρες, Ρίο Δε Λα Πλάτα, Μοντεβιδέο, Αργεντινή. Μπράβο σε όσους γνώριζαν τα μέρη αυτά, κι αν έχετε την καλοσύνη δείξτε και σ’ αυτούς που δεν τα είχαν ακούσει ποτέ! Αυτός είναι ο προορισμός μας. Γιατί; Θα καταλάβετε…
            Και τώρα μια δύσκολη εικόνα. Μπορούμε να φανταστούμε τον εαυτό μας ξεριζωμένο από τα χώματα που τον έθρεψαν; Άτυχοι, απελπισμένοι, και τυχοδιώκτες που ξεριζώθηκαν έγιναν πια κοινό θέαμα στα μάτια. Ας κάνουμε μια προσπάθεια να δούμε τον εαυτό μας στη θέση τους. Να παλεύουμε να “δέσουμε” με τον τόπο. Να νοσταλγούμε έναν άλλο που είναι μακριά, μια οικογένεια που λείπει, έναν έρωτα που έσβησε, μια χαμένη ζωή. Να ελπίζουμε σε μια καλύτερη ζωή που θα ‘ρθει. Δεν είναι απλό. Πρέπει να το ζήσει κανείς. Μην προσπαθήσετε. Τουλάχιστον, όχι χωρίς κάποια βοήθεια. Ε, λοιπόν υπάρχει! Και δεν είναι μόνο ένα καλό βιβλίο…
Για να δούμε τώρα μέσα μας, πιο βαθειά. Όλοι ξέρουμε –κι ας το παραδεχόμαστε λίγοι- πως κρύβουμε ακόμα πτυχές που κανείς, με πρώτους εμάς, δεν έχει προσπαθήσει, διανοηθεί, τολμήσει να ξεδιπλώσει. Κάποτε νοιώθουμε πως αυτές οι κρυφές πτυχές, οι σκέψεις, οι επιθυμίες μας πνίγουν. Ψάχνουμε τρόπους να πάψουν να είναι μυστικές. Ο ντροπαλός μας εαυτός, η ανάγκη για επαφή, για τέχνη και έκφραση, η ανάγκη για ζωή. Λοιπόν; Tί κάνουμε γι αυτό; H ζωή δεν περιμένει Υπάρχει κάτι…
            Για να σταθούμε μια στιγμή…
«Επαφή». Αυτή η υποτονική, αλλοιωμένη ή ολότελα χαμένη επαφή μας με τους ανθρώπους, με φίλους, με γνωστούς και ξένους. Σε ένα αδιάκοπο κυνήγι λίγων πολύτιμων στιγμών, απ’ το χρόνο που καταπίνουν ανούσιες ασχολίες, ή το κυνήγι της επιβίωσης, της επιτυχίας, της δύσκολης ζωής. Μια ζωή που φλερτάρει διαρκώς με τη μοναξιά. Ή την παντρεύεται. Το θέλουμε, το αποζητούμε να βρεθούμε και να ζήσουμε λίγες στιγμές με ανθρώπους που θα ζεστάνουν και θα ομορφύνουν την ταλαίπωρη καθημερινότητά.
«Τέχνη». Πόσοι από μας είναι καλλιτέχνες μα δεν το γνωρίζουν ακόμα; Πόσοι έχουν το ρυθμό και τη μουσική μέσα τους, μα χέρια και πόδια δεμένα; Πόσοι αγαπούν την τέχνη του λόγου, μα δε γνωρίζουν τι ποίηση κρύβουν οι στίχοι ενός τραγουδιού;
«Ο ντροπαλός μας εαυτός». Εκείνη η φυσική μας συστολή, λογική ή παράλογη, έμφυτη ή επίκτητη που δυσκολεύει την επικοινωνία με τους ανθρώπους. Και με το άλλο μισό της ύπαρξής μας. Κι αν ήμουν αλλιώς; Kοινωνικός, ευχάριστος, φιλικός, προσιτός, χαμογελαστός, ευγενικός, ανέλπιστα ήρεμος, πρωτόγνωρα θαρραλέος, πεισματικά πειθαρχημένος.
            Εσύ άνδρα: μπροστά σου έχεις μια γυναίκα. Ξέρεις πως πραγματικά να πλησιάσεις μια γυναίκα; Mη σκεφτείς ομορφιά, ηλικία, ανάστημα. Σίγουρα, πρώτ’ απ’ όλα μη σκεφτείς. Δες μόνο τη γυναίκα. Την αύρα της. Πώς θα σταθείς μπροστά της. Πώς θα της πεις την πρώτη κουβέντα. Πώς ίσως θα υποκλιθείς μπροστά της, θα απλώσεις το χέρι σου να πιάσεις το δικό της. Πώς θα την αγκαλιάσεις και θα την κάνεις να νοιώσει άνετα μαζί σου. Πώς θα την κάνεις να σε εμπιστευτεί. Ακόμα κι αν είστε δυο ξένοι. Ξέρω, αναρωτιέσαι γιατί θα πρέπει να τα κάνεις όλα αυτά. Πρώτ’ απ’ όλα γιατί πρέπει να ξαναθυμηθείς πως γίνονται. Γιατί το οφείλεις στον εαυτό σου και σ’ εκείνες. Κι έπειτα, γιατί το επιβάλλει ο χώρος, ο χρόνος, αυτό που πρόκειται να κάνεις. Θα δεις…
            Κι εσύ γυναίκα: έχεις μπροστά σου τον άνδρα. Ξέρεις πως πραγματικά να επιτρέψεις στον άντρα να σε πλησιάσει; Mη σκεφτείς ομορφιά, ηλικία, ανάστημα. Σίγουρα πρώτ’ απ’ όλα μη σκεφτείς. Δες μόνο τον άνδρα. Και την αύρα του. Πώς θα σταθείς μπροστά του. Πώς θα του πεις την πρώτη κουβέντα. Πώς θα του δώσεις το χέρι. Πώς θα τον κοιτάξεις κι έπειτα θα κλείσεις τα δικά σου μάτια και θα αφεθείς στα δικά του. Στα δικά του χέρια. Πώς θα τον αγκαλιάσεις και θα τον κάνεις να νοιώσει άνετα μαζί σου. Αφού πρώτα νιώσεις εσύ. Πώς θα τον εμπιστευτείς. Ακόμα κι αν είστε δυο ξένοι. Ξέρω, αναρωτιέσαι γιατί θα πρέπει να τα κάνεις όλα αυτά. Πρώτ’ απ’ όλα γιατί πρέπει να ξαναθυμηθείς πως γίνονται. Γιατί το οφείλεις στον εαυτό σου και σ’ εκείνους. Κι έπειτα γιατί το επιβάλλει ο χώρος, ο χρόνος, αυτό που πρόκειται να κάνεις. Θα δεις…
            
(Τέλος Piazzola, αρχή Diaz)
Aς πούμε πως είστε σε μια σάλα χορού. Μη βιαστείτε να εκπλαγείτε. Μη βιαστεί κανείς από σας να πει «αυτά δεν είναι για μένα». Φανταστείτε τη γεμάτη με ακούσματα που στα δικά σας, τα άπειρα αυτιά μοιάζουν παράτερα με τα ακούσματα της τωρινής εποχής. Κι όμως, η σάλα είναι γεμάτη με ζευγάρια από χορευτές. Καβαλιέρους και ντάμες. Σε κάθε δυνατό συνδυασμό. Ηλικίας, αναστήματος, μόδας. Και …αύρας. Όσοι δεν χορεύουν μιλούν, ή ψιθυρίζουν. Κι όσοι δεν χορεύουν ή δε μιλούν, παρατηρούν τα βήματα των άλλων. Δίνουν και παίρνουν ματιές και ενέργεια. Ή απλά μένουν αγκαλιασμένοι κι ακούν τη μουσική που βγαίνει από παλιά γραμμόφωνα.
ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΑΣ MILONGA! Θυμάστε σε ποιο σημείο του χάρτη βάλατε το δάχτυλο; Eκεί ξεκίνησαν όλα. Ό, τι θα ζήσετε απόψε εδώ. Εκεί, στη χώρα με την πόλη «των καλών ανέμων», όπου, πέρα κι από έναν αιώνα πριν, ξεριζωμένοι απ’ τις τέσσερις άκρες της γης έμπλεξαν τα βήματά τους, τα σάλτα τους, τις μουσικές τους, τις ζωές τους κι έφτιαξαν ένα χορό που αν τον δοκιμάσεις δύσκολα τον αποχωρίζεσαι.
Πέντε γράμματα στη γλώσσα της μάνας του, έξι στη δική μας. Είναι το ΤΑΝGO. Η ιεροτελεστία με το άδηλο πρωτόκολλο και τους άγραφους κανόνες. Πίσω από κάθε tango υπάρχει μια ιστορία. Πίσω από κάθε ιστορία υπάρχει ένας άνθρωπος. Και ο άνθρωπός του. Οι άνθρωποί του. Οι άνθρωποι που με αυτούς μοιράστηκε, μοιράζεται, ή θα μοιραστεί τη ζωή του.
Απόψε τον αέρα θα γεμίσουν σκονισμένες μελωδίες από βιολί, μπαντονεόν και πιάνο. Ο Canaro, ο Di Sarli και η παρέα τους θα διευθύνουν τις ορχήστρες τους για σας. Και να ‘στε σίγουροι πως υπάρχει μια τουλάχιστον ορχήστρα, ένα κομμάτι, ένας χορός που θα “μιλήσει” στον καθένα.
Αυτή τη βραδιά θα αφήσετε έξω την τωρινή και θα ζήσετε άλλες εποχές. Άλλους τόπους. Άλλες παρέες. Άλλες συγκινήσεις. Ίσως ακόμα να βρείτε και τον έρωτα. Το tango κρύβει πόνο και έρωτα. Αυτή τη βραδιά θα βγάλετε τον εαυτό που κρύβατε, μα δεν είχατε ανακαλύψει, ή δεν τολμούσατε να φανερώσετε.  Θα σταθείτε ο ένας μπροστά στον άλλο όπως ποτέ άλλοτε. Θα αγκαλιαστείτε και θα κάνετε βήματα μαζί. Θα πετάξετε μαζί σε ένα tango vals. Θα απογειωθείτε σε μια ξέφρενη milonga. Θα κάνετε λάθη, μα είναι προτιμότερο να μη ζητάτε συγγνώμη. Εσύ άνδρα θα οδηγήσεις και θα προστατέψεις τη γυναίκα. Κι εσύ γυναίκα θα οδηγηθείς και θα εμπιστευτείς τον άνδρα. Μη διστάσεις, προσπάθησε να αφεθείς. Είσαι η βασίλισσα της βραδιάς. Το tango πρώτα για σένα χορεύεται, για τη δική σου ευχαρίστηση. Εσύ ανταποδίδεις και επιβραβεύεις. Αλλά και συγχωρείς.
To tango δεν είναι χορός. Είναι μυσταγωγία. Παρακαταθήκη από ένα λαό σε πολλούς. Eίναι ταξίδι που πολλοί ξεκινούν και κάπου ο καθένας φτάνει. Κοντά, μακριά, ταπεινά ή ψηλά μικρή σημασία έχει. Αφήστε το tango να σας συναρπάσει. Το μπορεί. Αφοσιωθείτε σ’ αυτό. Σπουδάστε το. Κι όταν πια περάσει απ’ το μυαλό στα πόδια, κι απ’ τα πόδια στην καρδιά, όταν θα βρείτε το δικό σας tango, δε θα είστε ποτέ ξανά οι ίδιοι…
Ίσως μάλιστα εκείνο το εξωτικό ταξίδι στην Αργεντινή να γίνει κρυφό όνειρό σας. Ίσως και να μη μείνει όνειρο…

2 σχόλια:

  1. Πολύ όμορφα λόγια...και σε θαυμάζω που μπορείς να τα διατυπώσεις.Προσωπικά όταν βρίσκομαι μέσα σε μια tango αγκαλιά νιώθω απλά να βυθίζομαι και να χάνομαι μέσα σε αυτή,στη μαγεία της αγκαλιάς,στον ήχο του μπαντονεόν,στο μυστήριο της φυσαρμόνικας,στο παράπονο του βιολιού,στην απειρότητα του tango και στην ιστορία που με νοσταλγία περιγράφει το κάθε τραγούδι.Νιώθω να ζω αυτήν την ιστορία,είμαι μέσα σε αυτή και νιώθω τον έρωτα και τον πόνο των πρωταγωνιστών.Δε νιώθω τα πόδια μου,δεν αντιλαμβάνομαι το σώμα μου να κινείται,χάνω κάθε συναίσθηση του πού βρίσκομαι μόλις μπω σε αυτήν την αγκαλιά,εμπιστευτώ τον άνδρα και κλείσω τα μάτια.Και είναι τόσο έντονο που όταν με το πέρας του τραγουδιού ανοίξω τα μάτια μου είμαι απλά βέβαιη ότι όντως συνέβη αφού ακόμη το νιώθω…και το ίδιο ψάχνω στα μάτια του καβαλιέρου.Άραγε ήταν ιδέα μου ή το ένιωσε κι αυτός?Ποτέ δε θα μάθω…το ξέρουμε μόνο εμείς οι δύο και εκεί μέσα μας μένει.
    Και αυτό είναι που με θλίβει…που ενώ το νιώθω δεν μπορώ να το πω,να το περιγράψω και να το μοιραστώ.Δεν βρίσκω τις λέξεις ούτε τον τρόπο.Νομίζω πως και μόνο μια τέτοια προσπάθεια θα αλλοιώσει αυτήν την αίσθηση.Από τη μία είναι κάτι που είναι μέσα μου,δικό μου και απλά δε μπορεί να βγει…από την άλλη είναι κρίμα να το έχω μόνη μου και μόνον εγώ.Πρέπει να το μάθουν όλοι,πρέπει να το νιώσει ο καθένας!Είναι λύτρωση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλησπέρα Φένια! Και καλό μήνα!
    Τώρα είδα το σχόλιό σου! Υποθέτω πως είσαι προχωρημένη χορεύτρια για να έχεις φτάσει σε αυτό επίπεδο συναισθημάτων την ώρα που χορεύεις. Κακά τα ψέματα, για να το καταλάβεις όπως πρέπει το tango πρέπει να περάσεις "από σαράντα κύματα" που λένε.
    Βέβαια με τον όρο προχωρημένος δε μιλάω για ποσότητα όσο για ποιότητα. Αυτά τα λίγα που γνωρίζει ο καθένας να τα κάνει σωστά, άνετα και ευχάριστα ώστε και οι δύο αφού ευχαριστιούνται την τεχνική να βιώνουν έπειτα και την τέχνη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή