Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

ΑΡΘΡΟ: Aπό την πόλη έρχομαι και GPS δεν έχω…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=4525
Σε πρόσφατο ταξίδι στην Αθήνα, σε «παρθένα» για μένα περιοχή, συνειδητοποίησα τη χρησιμότητα της τεχνολογίας προσανατολισμού και καθοδήγησης (χρειάζεται πολύ σάλιο για να το πεις αυτό, οπότε θα το πω απλά GPS).
Δυστυχώς ή ευτυχώς, ανάλογα με την περίσταση, δεν έχω παρακολουθήσει τη φρενήρη εξέλιξη της κινητής τηλεφωνίας, ώστε να καρπωθώ και τα οφέλη των χρήσιμων, αλλά και ενίοτε ηλίθιων, «gadjets» (κατά την προσφιλή μου συνήθεια να βάζω αγγλικές και ελληνικές λέξεις να κονταροχτυπιούνται, μιλάω για τις «εφαρμογές»). Στο κινητό τηλέφωνο λοιπόν έχω μείνει λίγο μετά από την εποχή …του χαλκού. Δεν είναι έξυπνο (smart) το κινητό μου, άρα GPS δεν έχει. Έλα όμως που έπρεπε να βρω το δρόμο μου!
Τέλος πάντων, σεμνά και ταπεινά, πήρα για πολλοστή φορά τον έντυπο οδηγό πόλης, σε μορφή βιβλίου, που είχα αγοράσει όταν τα τούνελ του ΜΕΤΡΟ μύριζαν ακόμα φρεσκοσκαμμένο χώμα.  Πρόσφατα τον γλύτωσα και από του Χάρου (του κατοικίδιου κουνελιού μου) τα δόντια. Και που δε μ’ έχει πάει! Αλλά είναι κάποιες φορές άβολος, καθώς πρέπει συνεχώς να πηδάς μπρος πίσω, από σελίδα σε σελίδα για να ακολουθείς τη διαδρομή σου. Επίσης δεν μπορείς να zoomάρεις (αυτό πως το λένε στα ελληνικά;). Είναι και βαρύς, βιβλίο ολόκληρο. Άσε που δεν ενημερώνεται, εκτός κι αν αγοράσεις το νεογέννητο αδερφάκι του…
Θα σημειώσω με ενδιαφέρον τη βοήθεια που αναπάντεχα πήρα αυθόρμητα από ένα ξένο(!) (μετανάστη) για μια διεύθυνση που έψαχνα. Χωρίς καν να ρωτήσω, προσφέρθηκε να με κατατοπίσει.
Βγαίνοντας από φούρνο, μπουκωμένος με τεράστιο και εξαιρετικό σιροπιαστό κρουασάν, έβγαλα τον οδηγό για να βρω και να σημειώσω το δρόμο. Ξεφύλλιζα κι έτρωγα. Ένας δρόμος με φούρνο που φτιάχνει τέτοια κρουασάν είναι σημαντικός να τον θυμάσαι. Σίγουρα θα ξαναρχόμουν. Κατά σύμπτωση, στο ίδιο πεζοδρόμιο στεκόταν μια τουρίστρια κρατώντας και χρησιμοποιώντας μια ταμπλέτα (tablet pc). Ήταν όρθια και με βαλίτσα, οπότε υπέθεσα πως έκανε το ίδιο με μένα. Τότε  κατάλαβα ένα, ας πούμε, συγκριτικό πλεονέκτημα που έχει ο κιτρινισμένος-βρεγμένος-μασουλημένος βιβλιο-οδηγός μου σε σχέση με την τεχνολογία αφής και τα έξυπνα κινητά. Μπορείς να τον χρησιμοποιήσεις άφοβα, ακόμα κι όταν τα δάχτυλά σου είναι γεμάτα σοκολάτα και σιρόπι. Ή λάδι από γυρόπιτα…

ΑΡΘΡΟ: Οι «ξένοι»

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=4398

Λόγω εργασίας περνώ τη μισή μου μέρα μαζί με ξένους. Αλλοδαπούς, μη Έλληνες, για να το πω και …της μόδας. Σε διάφορες αποχρώσεις δέρματος. Έχω πιει βότκα με Ρώσους, έχω φάει παέγια με ισπανούς και έχω κάνει πικάντικες συζητήσεις για συνταγές του τσίλι με Ινδούς. Έχω συναγωνιστεί Κινέζους στα «ξυλάκια» (και έχασα), έχω πιει μπύρες με μαύρους, κι έχω μιλήσει για μετενσάρκωση και metal μουσική με Πακιστανούς και Ρουμάνους. Έχω καλούς φίλους άντρες αλλά και …Αχιλλέα απ” το Κάιρο. Παιδιά μαλάματα όλοι τους. Πάνω απ’ όλα, τους ξένους, χρόνια τώρα, τους έχω δίπλα μου και μ’ έχουν κι εκείνοι. Όλους.
Δε θα διαφωνήσω ασφαλώς ότι κι εκείνοι είναι από τους τυχερούς που έχουν μια αξιοπρεπή εργασία και ζωή, (όπως κι εγώ στην ίδια μου τη χώρα) αντί να πουλούν πειρατικά cd και τσατσάρες στους δρόμους. Και ναι, δεν αγοράζω cd και τσατσάρες, δεν έχω διαρκώς (ίσως καθόλου) διαθέσιμο το υστέρημά μου γι” αυτούς τους «δεύτερης κατηγορίας» ξένους. Μπορεί να καώ στην Κόλαση γι αυτό, αλλά δε βαριέσαι… Ναι, με ξενίζει η ασφυκτική κάποτε παρουσία τους, με αγχώνει η ανέχεια, η κακομοιριά, η απελπισία τους, δε γνωρίζω τί ακριβώς πρέπει να γίνει. Με παραπέμπει σε εικόνες που δεν έζησα, αλλά έμαθα στο σχολείο. Για δικούς μου «άθλιους», δικούς μου μετανάστες. Και μου θυμίζει την αξία που έχουν πράγματα που θεωρώ δεδομένα.
Παρακολουθώ με αηδία τα καμώματα του θλιβερού μορφώματος «Χρυσή Αυγή» σαν να” ναι τάχα ταγμένο (απ’ το …θεό; απ’ το πνεύμα του Κολοκοτρώνη; του Περικλή;) να διαφυλάττει τα όσια και τα ιερά του τόπου μου. Την ασφάλεια και το μεροκάματό μου. Την τιμή και την υπόληψή μου. Τη …χρηστότητα των ηθών. Τη θρησκεία. Την «ορθόδοξη» θρησκεία. Παρέα με μερικούς «σεβάσμιους» γέροντες που χτυπούν στον αέρα το μασούρι με τα κλειδιά του Παραδείσου. Ενός Παραδείσου που με αφήνει παγερά αδιάφορο, αν στις πόρτες του έχει μαυροντυμένους σεκιουριτάδες με παχιά μουστάκια και αλόφρονες ιεροεξεταστές ρασοφόρους με κομποσκοίνια…
Κ.κ Βουλευτές της άκρας Δεξιάς και «σεβάσμιοι» γέροντες οπαδοί ενός Θεού που με τρομάζει και με απωθεί, ίσως με σταυρούς μπήκατε στη Βουλή μας, που ασθενεί βαριά, αφού ασθενεί το έθνος. Αλλά τους άλλους σταυρούς, είτε «ορθόδοξοι», είτε αγκυλωτοί, είτε πλαστικοί γαλανόλευκοι κρατήστε τους μακριά από τους «ξένους», είτε του χρώματος, είτε της θρησκείας, είτε της πατρίδας, είτε της προσωπικότητας.
Τους θέλουμε τους «ξένους». Για να μας θυμίζουν πόσο «λίγοι» είμαστε οι Έλληνες της παρακμής. Κι ότι κάτι πρέπει να κάνουμε γι” αυτό.

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012

ΑΡΘΡΟ: Το πνίγεις το κουνέλι;;;

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=4353

Έχω ένα κουνέλι για κατοικίδιο. Δεν κάνω πλάκα. Επίσης, δε μιλώ για στάβλο και λοιπά οικόσιτα ζώα. Πρόκειται για κουνέλι ράτσας, μαύρο φουντωτό. Η αγορά του ήταν αποτέλεσμα σιωπηλού συμβιβασμού με τους κανόνες της πολυκατοικίας, με βάση τους οποίους, τα ζώα οφείλουν να περνούν την κεντρική είσοδο μόνο κατεψυγμένα, ή τέλος πάντων με βραχυ-μεσοπρόθεσμο προορισμό πλατύ ή βαθύ μαγειρικό σκεύος. Οτιδήποτε άλλο δύναται με πάσης φύσεως ήχους να διαταράξει τη μακαριότητα των ενοίκων αποκλείεται δια ροπάλου (αν και αργότερα έμαθα πως αυτό είναι …αντισυνταγματικό).
Έτσι πήρα κουνέλι. Το οποίο αλωνίζει περιχαρές το σπίτι μέσα και έξω, πάνω και κάτω, χωρίς υπερβολή, σε όλες τις διαστάσεις. Αθόρυβο ζωντανό, λαλιά δε βγάζει, ήχο κανένα, εκτός από εκείνο της μασέλας του που δουλεύει ασταμάτητα σχεδόν είκοσι ώρες το εικοσιτετράωρο. Αν υπήρχε κάποιος τεχνικός τρόπος να αξιοποιήσω την ενέργεια της μασέλας του ώστε να παράξω πχ ρεύμα, θα γλύτωνα τουλάχιστον αυτό που καίνε οι λάμπες του σπιτιού. Κουνελοτροφή, ξύλο, χαρτί, πλαστικό, δέρμα, καλώδια, τα πάντα δοκιμάζει. Και μετά τα τρώει.
Παραδέχομαι πως η διαμονή σε διαμέρισμα πολυκατοικίας είναι ενάντια στη φύση ενός κουνελιού. Ζωντανό δηλαδή, να εξηγούμαστε. Καθότι σπουδαίος(!) και λαχταριστός μεζές.
Ένα πράγμα δεν μπορώ να του συγχωρήσω κι ο μπαγάσας διαρκώς δοκιμάζει την υπομονή και τα (εκπαιδευμένα πλέον) αντανακλαστικά μου: να φάει έστω και φυλλαράκι από τα φυτά που ‘χω στις γλάστρες. Το γιασεμί και τη σεφλέρα, τους φύκους και το φοινικάκι. Απόψε σκαρφάλωσε και με απειλητική διάθεση έχωσε το κεφάλι στη γαρδένια. Σίγουρα όχι για να τη μυρίσει. Ε, το πνίγεις τώρα το κουνέλι, ή όχι;

http://www.facebook.com/pages/The-Adventures-of-Ozzy-the-heavy-metal-bunny/424243220960521

ΑΡΘΡΟ: Άσπρη Μέρα!

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 10 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=4280


Tις προάλλες, μαζί με άλλους, έπαιζα τον μπογιατζή. Περαστικός εθελοντής… Τις εποχές που οι αγελάδες ψοφούν απ’ την πείνα, μάθε τέχνη κι άστηνε. Το τρως τ’ αλλουνού το μεροκάματο, αλλά είναι και τ’ άτιμο το ζωνάρι που το σφίγγεις…
Κάτι σκαμπάζω από χρώματα, αλλά η μπογιατική με τα ρολά και τις βούρτσες θέλει μαστοριά, τεχνική και υπομονή. Και σπιτικά μπισκότα!
Η αλήθεια είναι πως οι ταλαίπωροι και πολυκαιρισμένοι τοίχοι μια χαρά τις δέχονταν τις ατσούμπαλες πανωχεριές-κατωχεριές μας. Είχανε κάμποσα χρόνια να βαφτούν και λογής λογής γεωμετρικά και ψυχεδελικά σχέδια είχαν σκαρώσει πάνω τους οι κορνίζες και το ερ κοντίσιον (η εκδίκηση των «ψωνισμένων» με τα ελληνικά…). Τουτέστιν, έκλαιγαν δάκρυα σοβά, από τη συγκίνηση που θα έβλεπαν και πάλι «άσπρη» μέρα. (Εντάξει… στα δάκρυα έβαλα κι εγώ το χεράκι μου, που το παράκανα με τη σπάτουλα).
Ήταν καλό το συνεργείο, μικροί, μεγάλοι, αγόρια, κορίτσια, ντόπιοι αλλά και εκ …Παρισίων, κι ένας πιτσιρικάς που χαιρόταν να δίνει σάλτα στον αέρα, όταν βαριόταν τη βούρτσα. Και τα μπισκότα σπιτικά, μη ξεχνιόμαστε!
Το ποτάμι δε θα το πάρει (ακόμα) για το ποιος είναι ο τόπος ανάμεσα σ” εκείνους τους τοίχους. Είναι ιερός και ιερή η απόφαση του νοικοκύρη του να τον ζωντανέψει. Γιατί αργοπέθαινε! Σάπιζε! Μούχλιαζε! Και η μούχλα δεν κάνει διακρίσεις στους τόπους, κι ας είναι ιεροί. Θα πάει και θα κάτσει. Και, μα το Γουτεμβέργιο, εκεί δεν έπρεπε να κάτσει. Ίσως, το πολύ πολύ να της επιτρέψουμε να αφήσει τ’ άρωμα της σε δυο τρεις γωνιές. Να κρατά ζωντανό το μυστήριο από κάτι εποχές παλιές. Τα υπόλοιπα θα ασπρίσουν όλα! Με βούρτσα, ρολό και μπόλικη μπογιά!
Στο τέλος (θα πάρει καιρό και πολλά μπισκότα…) όλο το συνεργείο θα κάνει σάλτα στον αέρα μαζί με τον πιτσιρικά από ικανοποίηση. Αν περάσετε από κει βάλτε κι εσείς κανά χεράκι!

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

ΑΡΘΡΟ: Λούκυ Λουκ!

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 04 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=4214


Tην Κυριακή, μετά ωραιοτάτης δεσποινίδος, πήγα στα αλογάκια. Πραγματικά άλογα, όχι αυτά του λούνα παρκl! Σε ένα ιππικό όμιλο έξω απ’ την πόλη.
Είναι αλήθεια, ποτέ δε είχε περάσει από το μυαλό μου η ιδέα της ιππασίας. Το μοναδικό παρεμφερές τετράποδο που είχα καβαλήσει ήταν ο γάιδαρος του παππού, όταν πιτσιρικάδες τα καλοκαιριάτικα μεσημέρια μας πήγαινε στο ψιλικατζίδικο για γαριδάκια και ζαχαρωτά. Ο γάιδαρος μας πήγαινε. Τον ήξερε το δρόμο. Του είχα δώσει και γαριδάκια…
Οι φήμες ότι τα άλογα είναι, εκτός από όμορφα και κομψά, και υψηλής ευφυΐας ζωντανά ευσταθούν.  Ενημερώθηκα ότι μετά από μία δυσάρεστη για την αρσενική τους φύση απώλεια (λέγεται ευνουχισμός), αλλά απαραίτητη για την ασφάλεια του άπειρου αναβάτη, υποβάλλονται σε αυστηρή εκπαίδευση ώστε να ακολουθούν συγκεκριμένες εντολές και συμπεριφορά. «Πάμε» και πάει. Τραβάς τα γκέμια αριστερά, πάει αριστερά και το ανάποδο, τραβάς πίσω λέγοντας «Ωραίος» και σταματάει.
Για αρχή έπρεπε να συνηθίσω το καπέλο (απεχθάνομαι τα καπέλα) το οποίο όμως ήταν ειδικό, σκληρό και άκρως απαραίτητο. Η πρώτη ανάβασή μου ήταν κομματάκι δύσκολη, όπως και τα πρώτα δυο τρία λεπτά πάνω στη ράχη του αλόγου. Ντούκου ντούκου, μια από δω και μια από κει, παρολίγο να βρεθώ άκομψα πεσμένος πάνω σε βουναλάκια από λάσπη και φρέσκια κοπριά. Οποία ντροπή!! Το επόμενο τρύκ ήταν να μάθω να βάζω και να βγάζω τα πόδια από τα ημικυκλικά «πιαστράκια» (έχουν όνομα αλλά μου διαφεύγει), αλλά στα τυφλά, και να κρατώ σωστή στάση σώματος και το πιγούνι ψηλά (Καμαρωτός βρε συ!!).  Η πορεία ήταν «περπατητή» και αριστερόστροφη (κατά τα πρότυπα του tango). Yπάκουο αλογάκι αλλά με ύφος μαλθακό και ζαβλακωμένο (σπουδαίο πράμα οι αντρικές ορμόνες!). Άκουγε στο όνομα «Άρης» (ειρωνεία…). Η αίσθηση ήταν ωραία, όταν ο πισινός και το σώμα μου συνήθισαν την ταλάντωση. Νομίζω ότι αν συνέχιζα έτσι για ένα ακόμα τέταρτο θα αποκτούσα κι εγώ το βλέμμα του αλόγου. Είναι σχεδόν υπνωτιστική η ιππασία σε …slow motion. Ο χρόνος μου τελείωσε και, άγαρμπα όπως ανέβηκα, κατέβηκα. Χαιρέτησα το αλογάκι και βγήκα από την πίστα, μάλλον ξεχνώντας να βγάλω το καπέλο, που είχα ωστόσο συνηθίσει. Μου το θύμισε ο …αλογάρχης.
Στη διπλανή πίστα είχε τα ωραία, τα οποία και χάζεψα αρκετή ώρα. Με «τροτ» και «γκαλοπίν» (αν τα λέω σωστά) κάλπαζαν εντυπωσιακά (όπως στις ταινίες) έμπειροι αναβάτες σε όμορφα άλογα. Ξεχώριζε ένα μαύρο αρσενικό με πλούσια χαίτη, το οποίο μου είπαν πως είναι «επιβήτορας» (δηλαδή με τα «μπαλάκια» του στη θέση τους). Δύσκολο να κάνει κουμάντο έναν επιβήτορα ο άπειρος. Θα γκρεμοτσακιστεί και θα κλαίει τα δικά του «μπαλάκια» (και όχι μόνο).
Στο τέλος κάθε άλογο απολαμβάνει τις περιποιήσεις του αναβάτη του: πλύσιμο, χάιδεμα, μασάζ, καθάρισμα στα πέταλα. Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στο που θα στέκεσαι ως προς το άλογο. Ποτέ από πίσω του! Θα κλαίς τα «μπαλάκια» σου (και όχι μόνο)… Τα άλογα είναι τεράστια και εξαιρετικά δυνατά. Μετά το τέλος της περιποίησης σκεπάζονται με κουβερτούλα και πάνε για ύπνο (ενδιαφέρουσα η πληροφορία ότι κοιμούνται όρθια!).
Όλα αυτά σε ένα ειδυλλιακό τοπίο, μέσα στη φύση και υπό το φως της πανσελήνου. Και στο τραπέζι ρακή και καρπουζάκι. Αξέχαστη εμπειρία. Μάλλον θα το ξανακάνω. Σε ένα παράλληλο (οικονομικό) σύμπαν θα είχα και δικό μου ένα (η αξία ενός αλόγου εκτιμάται σε μερικές χιλιάδες ευρώπουλα), αλλά για την ώρα δύναμαι να προμηθευτώ …το καπέλο (χωρίς το λουρί).
Είμαι ένας φτωχός και άτσαλος καουμπόη…
Πάμε Ντόλυ!!

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

ΑΡΘΡΟ: Περί μετακόμισης…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 02 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=4169

Συνήθως μια μετακόμιση έχει αυτά τα στάδια:
H ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ: Σωματικά είσαι ξεκούραστος. Ίσως, αν είσαι άντρας, κάνεις μερικά σετ push ups και άρσεις με τις εξάδες τα εμφιαλωμένα για να δυναμώσουν τα μούσκουλα. Πνευματικά είσαι χαμένος. Προσπαθείς να υπολογίσεις πόσες κούτες θα χρειαστείς, αν θα παρκάρει νταλίκα έξω από το σπίτι ή αν είναι αρκετό αγροτικό. Αν είσαι γυναίκα πιθανόν να ξεκινήσεις συστηματικά μια λίστα των αντικειμένων που θα πακεταριστούν, με τον τρόπο που θα γίνει αυτό. Ψυχολογικά, αισθάνεσαι περίεργα. Γκρινιάζεις που θα χάσεις τη βολή σου, μελαγχολείς γιατί όσο στραβόξυλο κι αν είναι ο σπιτονοικοκύρης, έχεις αναμνήσεις από το σπίτι, ανησυχείς αν θα μεταφερθούν τα πράγματα χωρίς απώλειες, αν οι νέοι σου γείτονες θα είναι πολιτισμένοι, αν το κατοικίδιο σου θα είναι ευχαριστημένο, αν θα βρίσκεις πίτσα και μπύρες στις τέσσερις το πρωί…
ΤΟ ΠΑΚΕΤΑΡΙΣΜΑ: Σωματικά είσαι σε υπερένταση. Για κούραση ούτε λόγος! Με κορδέλα από κολλητική ταινία α λα Rambo στο κούτελο, πακετάρεις, λίγες άρσεις με τα εμφιαλωμένα, σφίγγεις, λίγα push ups, ταχτοποιείς, κουβαλάς, ανεβοκατεβαίνεις σκάλες κάνοντας άρσεις με την κούτα, φορτώνεις, λίγα push ups ακόμα και ξανά πάνω τη σκάλα. Πνευματικά είσαι και πάλι σε υπερένταση. Οι μαθηματικοί υπολογισμοί που επιχείρησες στην αρχή ήταν παντελώς άστοχοι. Το βουνό από κούτες ψηλώνει και το αγροτικό γίνεται νταλίκα. Ψυχολογικά αισθάνεσαι πάλι περίεργα. Χαρούμενος που επιτέλους ανακάλυψες (πίσω από την τηλεόραση) το συλλεκτικό τεύχος του «Spiderman» και το μπρελόκ από το Playboy, μελαγχολείς επειδή το τεύχος ήταν φαγωμένο από τρωκτικά και από το μπρελόκ έλειπε το ξανθό «κουνελάκι», οργίζεσαι και τρομάζεις για τη «λυπητερή» από τον νταλικιέρη.
Η ΜΕΤΑΦΟΡΑ: Έχεις φορτώσει ένα βουνό κούτες, έπιπλα, συσκευές και το κλουβί με το καναρίνι. Τα εμπιστεύεσαι στον νταλικιέρη, στρίβεις τα δάχτυλα για γούρι. Ο μουστακαλής με το αγροτικό έχει φύγει απογοητευμένος που δεν έκανε σεφτέ. Σωματικά, είσαι όρθιο πτώμα. Ακόμα και τα άδεια πλαστικά μπουκάλια είναι βαριά για άρσεις.  Πνευματικά είσαι φυτό. Σκέφτεσαι μόνο το 0 και το 1. Το πρώτο για το παλιό σπίτι, το δεύτερο για το καινούριο. Ψυχολογικά αρχίζει να σε κερδίζει η καλή διάθεση καθώς σκέφτεσαι τη συναρπαστική αρχή που θα κάνεις. Γιατί, όπως και να ‘χει, είναι μια νέα αρχή. Πρίν ξεκινήσει η νταλίκα πετάς μέσα κι ένα κιβώτιο μπύρες για να μην τις ψάχνεις στις τέσσερις το πρωί. Το πρώτο βράδυ ξέρεις ότι θα είναι ανήσυχο. Θα κοιμηθείς πάνω στις κούτες.
Σχεδόν σίγουρα, το φαγωμένο συλλεκτικό τεύχος του «Spiderman» θα ξαναχαθεί πίσω από την τηλεόραση και κατά πάσα πιθανότητα θα βρεις το ξανθό «κουνελάκι» αλλά θα χάσεις το μπρελόκ. Επίσης, μέχρι να ξαναστηθεί στον τοίχο ο καθρέπτης, θα κυκλοφορείς στη νέα γειτονιά με την κολλητική ταινία α λα Rambo ακόμα στο κούτελο. Εντελώς ξαφνικά θα θυμηθείς και το κατοικίδιο σου γιατί μια κούτα θα μετακινείται μόνη της στο πάτωμα…

Γιάννης Γ. Λαμπράκης
http://www.facebook.com/yannisglamprakis

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΡΘΡΟ: 54151 μεζεδάκια!

 ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=4048

Κάποιες μέρες το διαδίκτυο (ελληνιστί: internet) σφύζει από ενδιαφέρουσες πληροφορίες. Και χρήσιμες! Πληροφορίες σαν νόστιμα μεζεδάκια που τα φτιάχνεις (ή σου τα σερβίρουν πρώτη φορά) και τα οποία ΟΦΕΙΛΕΙΣ να μοιράζεσαι. Σήμερα μοιράστηκα πολλά τέτοια.
Για αλήθειες σχετικά με τους άντρες τις οποίες αγνοούν οι γυναίκες, για τη Greenpeace και τα φωτοβολταϊκά στις στέγες, για το δίκτυο πωλήσεων αγροτικών προϊόντων χωρίς μεσάζοντες και για το παρατηρητήριο τιμών προϊόντων και βενζίνης.
Σκέφτομαι πως τώρα, κάπου, μερικές γυναίκες θα διαβάζουν με το στόμα ανοιχτό. Κάποιος θα ξύνει το κεφάλι κοιτάζοντας τα ωραία κεραμίδια ή την άσχημη ταράτσα του (πάντα ήθελα σπίτι με κεραμίδια αλλά πάντα με κυνηγούσε ταράτσα!) αφού συνήλθε από το σοκ του λογαριασμού του ηλεκτρικού. Κάποιος θα παίρνει τα σακιά τις πατάτες που με κόπο καλλιέργησε, για να τα πουλήσει σαν κύριος και όχι σαν ζητιάνος. Και εκατοντάδες γραπτά μηνύματα απ’ όλη την Ελλάδα (μαζί και το δικό μου) θα κατευθύνονται προς το κέντρο του 54151 από αγανακτισμένους, άφραγκους οδηγούς. Με την ευκαιρία, δηλώνω και από τούτο δω το blog, πιστό, ύπουλο και υποχθόνιο μέλος της μεγαλύτερης και πλέον επικίνδυνης για την παγκόσμια τάξη σέκτας: των ποδηλατών.
Σημαντικό! Βρίσκεις μια χρήσιμη πληροφορία (πραγματικά χρήσιμη!), έχεις τη διαθέσιμη τεχνολογία (αμέεεεε!!!), προωθείς όσο μπορείς την πληροφορία.
Ναι, ξέρω, είναι πειρασμός να «διαδώσουμε» ότι ο Hannibal Lecter δραπέτευσε, οι Ντάλτον έκαναν νέα ληστεία (…σκοτώνοντας το Λούκι Λουκ) και ότι σκίστηκε το sexy καλσόν της Jessica Rabbit αλλά …enough with the junk food! Yπάρχουν άλλα 54151 μεζεδάκια που θα μας κάνουν πραγματικά καλό αν τα «φάμε». Ιδιαίτερα αν τα φάμε με παρέα!
Καλή μας όρεξη!

http://psixologikosfaros.blogspot.gr/2011/11/blog-post_5.html http://www.xoris.gr/
http://www.e-prices.gr/search
http://www.fuelprices.gr/
http://reviews.in.gr/agro/environment/article/?aid=1231213561

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΡΘΡΟ: Πρώτη βροχή

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=3980

Ξημερώματα ήρθε σήμερα το πρωτοβρόχι και στο Ηράκλειο. Καλή βροχή, πυκνή, δίχως αέρα,  «ποτιστική» που λένε οι εργάτες της γης. Έσταξε την υγρασία που μας έπνιξε τελευταία, ξέπλυνε και τη σκόνη.
Δεν ξέρω πόσοι την περίμεναν, ή πόσοι χάρηκαν γι’ αυτή. Συνηθίζεται το Σεπτέμβρη, με το που αλλάζει και μόνο ο καημένος μήνας, να προκαταβάλλουν κάποιοι εαυτόν και αλλήλους για τη «μελαγχολία του φθινοπώρου». Ακόμα και αυτοί που μένουν στον ευλογημένο τούτο τόπο, την Κρήτη, που τα χειμωνιάτικα και οι κουβέρτες βγαίνουν το Νοέμβρη, για να ξανατυλιχτούν πριν να μπει ο Μάρτης. Ευλογημένος βέβαια για τη λιακάδα του, μα και στερημένος από το νερό…
Είναι κι αυτές οι ανακοινώσεις για τον καιρό… «Αναμένεται βελτίωση από το βράδυ». Λες και ο βροχερός είναι «κακός» καιρός. Τον κακό τους τον καιρό!
Δε λέω, ένα σαράκι θα το ‘χουν όλοι, σοβαρό ή ασήμαντο, ξαφνικό ή παλιό που τους φέρνει γκρίζο στην ψυχή όταν σκοτεινιάζει ο ήλιος. Μα νομίζω πως η πρώτη βροχή είναι απ’ όλους καλοδεχούμενη. Κι αν δεν την περιμένεις, κι αν αρχίσει να χτυπά στα κεραμίδια πάνω στον ύπνο το γλυκό, τον πιο βαθύ, τι πιο καλό;
Το καλοκαίρι φεύγει, γιατί πρέπει να φύγει. Τα πάντα αλλάζουν, γιατί πρέπει να αλλάξουν, Μαζί κι οι εποχές. Και τώρα ήρθε  ο καιρός της βροχής…

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΡΘΡΟ: Στο φούρνο

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=3896


Το πρωί, κάθε πρωί, σταματάω στο φούρνο. Οι απλές χαρές της ζωής. Ακόμα κι αν τίποτα δε θέλω ν’ αγοράσω, ο φούρνος (υβρίδιο με ζαχαροπλαστείο) είναι σίγουρη στάση. Στέκομαι λίγο απ” έξω και γεμίζω τα ρουθούνια με μυρωδιά από ζεστό ψωμί (μεγάλη επιστήμη το ψωμί!), κουλούρια, κρουασάν, πίτες κι ό,τι άλλο φτιάχνεται με αλεύρι. Όσο πιο νωρίς, τόσο πιο καλά.

Στο φούρνο της γειτονιάς έχω μείνει πιστός πολλά χρόνια, σαν φανατικός φίλαθλος στην ομάδα του. Έχουν και μια οθόνη ψηλά, πάνω από τα σιροπιαστά και τα παστέλια. Εκεί δείχνουν καλλιτεχνικά γυρισμένες σκηνές από τα …άδυτα του εργαστήριου, πίσω από τη βιτρίνα. Θυμάμαι την κατάπληξη, το θαυμασμό και τη βουλιμία μου όταν είδα ένα τεράστιο, διάφανο φύλλο μπουγάτσας να απλώνεται στον αέρα και να σκεπάζει ένα βουναλάκι γλυκιά κρέμα. Και τα άσπρα, μαλακά σβολαράκια από ζυμάρι που μάκραιναν και χτενίζονταν σε χωριάτικα και πολυτελείας φραντζολάκια. Εκείνη τη μέρα πήρα μπουγάτσα. Σε κάποιες διαφημίσεις νομίζω είμαι εύκολο θύμα.

Έχω αδυναμία στα κουλούρια Θεσσαλονίκης και τις (στριφτές) τυρόπιτες. Σπουδαία σχήματα ο κύκλος και η σπείρα. Και στα κρουασάν! Αλλά με τι σχήμα να τα περιγράψω αυτά, δεν ξέρω, …  Τα κουλούρια, περνούν και από …casting, μέσα στο καλάθι-πασαρέλα. Το καλύτερο το δείχνει ο δείκτης του χεριού μου και μπαίνει στο σακουλάκι. «Αυτό Μαρία! Το τελευταίο, στον πάτο, το φουσκωτό, με το πολύ σουσάμι! Συγγνώμη που στα ανακάτεψα πάλι…». Είμαι εκλεκτικός πελάτης, να τη λέμε την αλήθεια.

Νομίζω πως όσο κρυώνει ο καιρός, η μυρωδιά έξω από τους φούρνους δυναμώνει. Αλλά μπορεί να είναι και η ιδέα μου. Ίσως είναι η αντίθεση του κρύου έξω, με τη ζεστασιά και τις μυρωδιές από ψημένο ζυμάρι και γλυκά που σου θυμίζει σπίτι και οικογένεια.

Και τώρα που το σκέφτομαι, θα σε ζεστάνει κάτι καλύτερα από μια καυτή, μυρωδάτη φρατζόλα μέσα στο μπουφάν; Ή ζεστά κρουασάν φουσκωμένα με πραλίνα; Αρκεί να μην αγκαλιάσεις κάποιον και τα ζουλήξεις…

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΡΘΡΟ: Παλιά μου ομπρέλα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 10 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=3838

Δυο φορές το χρόνο σκαλίζω ντουλάπες και πετάω ή μοιράζω πράγματα που έχουν εκπληρώσει το σκοπό τους. Ή δεν τον εκπλήρωσαν ποτέ και έφταιγε η καταναλωτική μου βλακεία (τι τα θέλω εγώ τόσα …κολλητά μπλουζάκια με καρτούν;).
Στη συνηθισμένη γωνιά βρήκα την καλή μου την ομπρέλα. Αναγνώριζε πια την παλάμη μου, όπως μύριζε και τον καιρό, ας είναι μέσα στην ντουλάπα. Ξέρει πότε θα έρθει η ώρα να βγει. Είχε η κακομοίρα ένα ξύλινο χερούλι-λαβή που έσπασε(!) τη μέρα που την αγόρασα, καμιά δεκαριά χρόνια πίσω. Καλή ομπρέλα, ακριβή, με το κουμπάκι της, το μηχανισμό της, το κορδελάκι να τη δένεις. Την είχε γλύψει κάμποσο η σκουριά από μέσα, αλλά οι ακτίνες ήταν ακόμα σε καλή κατάσταση, μαζί και το ύφασμα. Μόνο το μεταλλικό κοντάρι της είχε λυγίσει λίγο και είχε χαλάσει ο μηχανισμός. Άπαξ και την άνοιγες, έμενε ανοιχτή. Όσο και να την πατίκωνες να κλείσει. Με κουμπωμένο το κορδελάκι γύρω από το τυλιγμένο ύφασμα, μπορούσε να κάνει και για  αυτοσχέδιο όπλο. Πατάς το κουμπί και εκτοξεύεται το σώμα, σα τορπίλη!
Την πήρα στα χέρια, την κοίταξα, πάτησα και το κουμπί και έμεινα με το κοντάρι στο χέρι. Το υπόλοιπο χτύπησε στον απέναντι τοίχο κι έπεσε κάτω. Είπα να την πετάξω, ή τέλος πάντων να την αφήσω στον κάδο ανοιχτή μήπως τη χρησιμοποιήσει (με μια πατέντα) κάποιος φτωχός ερημοσπίτης.
Κατεβαίνοντας τις σκάλες με τις σκουπιδοσακούλες στα χέρια, άρχισα να σκέφτομαι πόσα χρόνια την είχα. Και που δεν είχε πάει μαζί μου! Ελλάδα, Γαλλία, Ελβετία, Σουηδία, Γερμανία, ξανά Ελλάδα. Βρεχότανε η κακομοίρα για μένα, από βροχή, από χιόνι, από χαλάζι. Άντεξε βοριάδες στο Λυβικό, με περίμενε υπομονετικά μαζί με άλλες ξένες σε εστιατόρια, κράτησε στεγνούς παλιούς έρωτες, ξεχάστηκε ένα βράδυ στο πάρκο, πλάνταζε για μήνες κάθε χρόνο από το απωθητικό για το σκώρο μέσα στη ντουλάπα.
«Που με πας;» σαν να ‘πε…
Πέταξα τις σκουπιδοσακούλες, αλλά τη …φιλενάδα την πήρα μαζί. Πρωτοβρόχια έρχονται. Θα πάρω καινούρια ομπρέλα και θα τη βάζω κι αυτήν από κάτω να μη βρέχεται. Κι άμα θυμώσω με κανέναν θα δοκιμάσει το τρομερό μου όπλο!

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΡΘΡΟ: Φούσκες

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 07 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=3783

Όπως προείπα, στο blog τούτο θα εξασκώ και ένα ενδιαφέρον εγκεφαλικό παιχνίδι, εκπαιδευτικού χαρακτήρα: μικρά άρθρα με θέμα …οτιδήποτε! Η …«λογοτεχνία της Coca Cola».
Σήμερα θα πω για …φούσκες. Όχι αυτές του χρηματιστηρίου, μακριά από μένα, δε σκαμπάζω κιόλας γρι. Αλλά για τις φούσκες αέρα στο πλαστικό περιτύλιγμα. Τις έχω συχνά στα χέρια αυτές τις μέρες λόγω επικείμενης μετακόμισης αγαπημένων προσώπων. Αυτές που αν πάει το χέρι και σκάσει μία μετά χρειάζεται οπωσδήποτε κάποιος για να σε σταματήσει. Θα μου πεις… και καλά: πως σου ήρθε να μιλήσεις για φούσκες; Και γιατί θα μου στερήσεις εμένα τη χαρά να τις σπάω; Eγώ θα σου πω πως είναι ένα, χαζό αν θες, παράδειγμα για κάτι που κάνουμε χωρίς να μας δίνει στο τέλος κανένα όφελος. Μας ζημιώνει κιόλας. Μένουμε χωρίς περιτύλιγμα…
Κοινώς αναφέρομαι στο χρόνο που αφιερώνουμε σε κάτι το οποίο αν είχε αντικατασταθεί με κάτι άλλο, πιο δημιουργικό, στο τέλος θα μας είχε προσφέρει κάτι περισσότερο. Χρήσιμες ασχολίες, αντί για …φούσκες. Οι 24 ώρες της ημέρας είναι υπέρ αρκετές για εργασία, ύπνο, άσκηση, κοινωνικές επαφές, τεμπελιά, αλλά και χόμπι. Ακόμα και σε περιόδους με πεσμένη ψυχολογία, μια ώρα πχ κλεμμένη από το πνευματοκτόνο και τρομολάγνο χαζοκούτι που θα αφιερωθεί σε κάποιου είδους πνευματική ή χειρωνακτική εργασία χωρίς κάποιο προφανές και άμεσο υλικό όφελος, μπορεί να επιδράσει τρομερά θετικά στη διάθεση και την προσωπικότητά μας. Βέβαια, εναλλακτικές όπως, ας πούμε, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια δεν διεκδικούν -κατά την ταπεινή μου γνώμη- με αξιώσεις ένα τέτοιο ρόλο (εκτός αν είναι pacman και tetris…).
Ας αφήσουμε τις αερόφουσκες για τα τεμπέλικα απογεύματα που ξαπλώνουμε στον καναπέ ή στη βεράντα και ξεσηκώσουμε τη γειτονιά ρουφώντας το φραπέ. Ή για τα βράδια στο club, μαζί με τα φυστίκια.  Ένα βιβλίο, σύνεργα κηπουρικής, ένα πινελάκι για ζωγραφική νυχιών, ένα κειμενάκι περί ανέμων και υδάτων, μια βόλτα με το ποδήλατο, μαθήματα χορού, η πρώτη μας ομελέτα, έστω και με κομμάτια από τσόφλια…
Την επόμενη φορά, καθώς θα σπάτε φούσκες, μέχρι να έρθει κάποιος να σας σταματήσει, σκεφτείτε ποιο χόμπι θα σας ταίριαζε και δεν το έχετε ή δεν σας έχει ανακαλύψει ακόμα…

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΡΘΡΟ: Κόκκορας χωριάτης!

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 05 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=3764

Στα τραπέζια που κάνω συχνά για να μοιράζομαι τους γευστικούς μου πειραματισμούς (ενίοτε επικίνδυνους), ξεχωριστή θέση έχει το κουνέλι και το χωριάτικο κοτόπουλο. Διαλεχτό κρέας και υγειϊνό. Επίσης μπόλικοι οι τρόποι να μαγειρευτεί. Είμαι σίγουρος ότι και το κουνέλι και ο κόκορας θα ήταν ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα …εκεί που βρίσκονται. Αν μη τι άλλο, είναι αρκετά αξιοπρεπές, έως τιμητικό, να βρεθούν, ωσάν έργα τέχνης, ξαπλωμένα μέσα σε όμορφη πιατέλα ανάμεσα σε πολύχρωμα λαχανικά, μυρωδάτη με μπαχαρικά σάλτσα και νόστιμη γαρνιτούρα, από το να …πεθάνουν από γερατιά, ασθένεια, ή αρπαχτικό μέσα σε ένα κοτέτσι. Οι επαρχιώτες γνωρίζουν ότι πρόκειται για στενάχωρη και συχνή απώλεια.
Αναφέρω τους επαρχιώτες αλλά θα σχολιάσω τους πρωτευουσιάνους. Είναι χάρμα οφθαλμών, το διασκεδάζω αφάνταστα όταν βλέπω την ευφορία στο πρόσωπό τους καθώς δοκιμάζουν πραγματικά γνήσιο ΚΡΕΑΣ. Που δεν μεγάλωσε σε …εργοστάσιο, δεν έφαγε τροφή αστροναύτη και δεν περίμενε τον πελάτη κάτω από ανθυγειινή ζελατίνα σε ράφι σούπερ μάρκετ. Ενίοτε τους περιγράφω, απαριθμώ με λεπτομέρεια τι τσιμπολογούσε και μασουλούσε καθημερινά το ζωντανό (όταν ήταν ζωντανό…). Καλαμποκάκι, τριφύλλι και χορτάρι, καρότο και λαχανικά, φρούτα, χωριάτικα ζουζούνια, ψωμί και μικρά χαλικάκια. Αν τύχει να έχουν και κάποιο μπουτάκι, φτερό, κοψίδι τέλος πάντων στα χέρια, όσο πιο περιγραφικός είμαι εγώ τόσο μεγαλώνει η βουλιμία τους και το περιεχόμενο μέσα στα μάγουλα και ανάμεσα στις μασέλες τους.
Η πολυδιαφημισμένη και νοστιμότατη μεσογειακή κουζίνα (στην οποία θα επανέλθω) θέλει …ζουμπουρλούδικο κουνέλι και κόκκορα χωριάτη!

ΑΡΘΡΟ: Η λογοτεχνία της …Coca Cola

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 03 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=3754

Είπα στη «συνάδελφο» «Λουκρητία» πως για να εξασκηθούμε στο γράψιμο, θα πρέπει να δοκιμάσουμε να γράψουμε για οτιδήποτε, ακόμα και για ένα κουτάκι Coca-Cola. Για του λόγου το αληθές, πήρα ένα, το έβαλα μπροστά και το κοιτούσα.
Είναι κυλινδρικό, λέω, και θυμήθηκα πως βρίσκαμε τον όγκο των στερεών στο σχολείο, στο μάθημα της γεωμετρίας και πως φτιάχναμε κυλίνδρους στα καλλιτεχνικά.
Είναι κόκκινο, λέω και παραδέχτηκα άλλη μια φορά πως αυτό είναι από τα αγαπημένα μου χρώματα. Για την ακρίβεια είναι κόκκινο με άσπρο, κάτι που παραλίγο να με κάνει να πιστέψω την πιο σκοτεινή θεωρία συνωμοσίας στην ιστορία της ανθρωπότητας: ότι τα χρώματα της στολής του Αι Βασίλη είναι έμπνευση της εταιρείας που φτιάχνει το εν λόγω αναψυκτικό.
Άλλο. Έχει ένα όνομα αρκετά «ύποπτο» ακουστικά κατά το πρώτο μισό και «αθώο» κατά το δεύτερο (που θυμίζει και τα γνωστά ζελεδάκια καραμέλες που τρώγαμε μικροί(;) με τη χούφτα). Επίσης το πιο διάσημο και αναγνωρίσιμο λογότυπο του πλανήτη. Νομίζω θα έπρεπε να συμπεριληφθεί στα μηνύματα που στέλνουμε στο διάστημα για το ενδεχόμενο επαφής με εξωγήινη ζωή.
Το υλικό κατασκευής, το αλουμίνιο, μου έφερε στο μυαλό οικολογία και ανακύκλωση, αλλά και την παιδική μου απορία: πώς στο καλό φτιάχνουν το ευφυές άνοιγμα του κουτιού, αυτό με το δαχτυλιδάκι.
Φυσικά δεν θα μπορούσα να μη σκεφτώ και το λαχταριστό (ναι!) περιεχόμενο, ίσως το πιο διάσημο και γευστικό μαγικό …φίλτρο μετά το δυναμωτικό του Αστερίξ. Απαραίτητο παγωμένο συνοδευτικό σε απαγορευμένους (αλλά νόστιμους διάολε!) λιπαρούς γευστικούς συνδυασμούς και ένοχο για …γουρουνοειδείς και αγενείς, πλην όμως ανακουφιστικούς ήχους, σχεδόν μετά από κάθε γουλιά.
Σκέφτηκα και συντηρητικά, οξέα και θερμίδες, δηλαδή την αγαπημένη μου Χημεία, αλλά και την επιστήμη του marketing: πως θα πλασάρεις ένα καινούριο προϊόν, θα το κάνεις επιτυχημένο, ώστε ολόκληρος ο πλανήτης να μιλά γι αυτό, μέχρι που από ένα σημείο και μετά δε θα χρειάζεται καν πια να το διαφημίσεις. Θα γίνει μέχρι και ταινία με ιθαγενείς που νομίζουν πως το έστειλαν οι (τρελοί) θεοί…
Από την πολλή σκέψη όμως πείνασα, και, πριν ξεπαγώσει, άνοιξα το κουτάκι και ήπια την Coca Colα μου μαζί με τρία τηγανητά λουκάνικα, αυγά και ντάκο…

ΑΡΘΡΟ: Φεγγαροβραδιά στου Μίνωα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 01 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=3750

31 Αυγούστου κι αυτός ο μήνας, γαλαντόμος γαρ, με πανσέληνο μας βρήκε, με τέτοια μας άφησε.
Πρόσφατα έκανα μια σπαρταριστή «φιλοσοφική» κουβέντα με τον καλό φίλο τον Αριστοτέλη περί ρομαντισμού. Τι σημαίνει να είναι κανείς ρομαντικός, αν είναι καλό να είσαι, αν θα πρέπει να το δείχνεις, ειδικά αν είσαι άντρας.
Τελικά, όσο …Σβαρτσενέγκερ κι αν προσπαθείς να φαίνεσαι, μια αυγουστιάτικη βραδιά με πανσέληνο δεν μπορεί, διάολε, παρά να σου βγάζει μια ρομαντική διάθεση Ένα πουλάκι μου είπε πως τα αρχαία στην Κνωσσό ήταν ανοιχτά λόγω του γεγονότος κι εγώ δεν ήθελα και πολύ να «ψηθώ».
Μάλλον …ακατάδεκτος τόσα χρόνια ο Μίνωας, μόλις χτες αποφάσισε να παραχωρήσει βράδυ το σπίτι του στο πρόγραμμα του Ελληνικού Υπουργείου Πολιτισμού και να υποδεχτεί κόσμο που λαχταρά για κάτι διαφορετικό από τα τετριμμένα του καλοκαιριού. Φυσικά δε μας περίμενε και στην …πόρτα, ούτε εκείνος, ούτε η Πασιφάη και (ευτυχώς!!) ούτε ο Μινώταυρος. Προσωπικά στενοχωρήθηκα που δε συνάντησα την κόρη του, την Αριάδνη. Άκουσα ότι έγινε «μαλλιά κουβάρια» με το Θησέα οπότε ίσως και να με γλυκοκοιτούσε…
Τα αρχαία …τσιμέντα (Έβανς το παράκανες!) αποκτούν μυστηριακή ομορφιά λουσμένα στο βραδινό φυσικό φως. Καθώς οι σπασμένοι τοίχοι φτιάχνουν παχιές σκιές, σου δημιουργείται η ψευδαίσθηση πως οι ένοικοι Μινωίτες είναι ακόμα εκεί και σε παρακολουθούν. Μακριά από την πόλη, φυσικά οχυρωμένη μέσα στο πράσινο και με τα κιτς τουριστικά κλειστά ή αθόρυβα, η Κνωσσός είχε αυτό το πλεονέκτημα της γαλήνης που μπορεί να σε ξεγελάσει προς στιγμή. Τέσσερις χιλιάδες χρόνια πριν δεν υπήρχαν ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, εγώ πως τραβάω φωτογραφίες; Έχει φάει ο Μινώταυρος σήμερα ή κινδυνεύω, που είμαι και Αθηνομεγαλωμένος;  Eίναι και τα κλαδιά από τα δέντρα που θύμιζαν στοιχειωμένες σκηνές από ταινίες τρόμου…
Βρήκα μια τρύπα ανάμεσα στις παλιές πέτρες που κάλυπτε το σούσουρο των τουριστών, είχε και μαγευτική θέα. Κάθισα και κοιτούσα τριγύρω και δεν ήθελα να φύγω. Ναι, εκείνη τη στιγμή είχα γίνει αθεράπευτα ρομαντικός!
Στη 1.30 έβγαζα ακόμα (ερασιτεχνικές με …λόξυγγα, αλλά και κάποιες καλές) φωτογραφίες. Έφυγα μάλλον τελευταίος. Νομίζω πως έξω από την περίφραξη άκουσα το όνομά μου από γυναικεία φωνή. Μπορεί να ήταν η Αριάδνη, αλλά θα πρέπει τώρα να περιμένει ένα χρόνο. Ελπίζω μέχρι τότε να μην τα έχει ξαναβρεί με το Θησέα…
Καλό Σεπτέμβρη!

ΑΡΘΡΟ: Στο λιμάνι…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 30 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=3742

Nα ζεις σε πόλη με μεγάλο λιμάνι είναι συναρπαστικό! Αλλά και μελαγχολικό συνάμα…
Μπορείς κάθε στιγμή της μέρας ή της νύχτας να βάλεις ένα σακούλι πασατέμπο στην τσέπη, ένα ψητό καλαμπόκι στη χούφτα ή μερικές παγωμένες μπύρες και να αράξεις στο τσιμέντο πάνω από το νερό. Αν είσαι και από τους «Ελληναράδες» θα αφήσεις το βουναλάκι σου από τσόφλια δεξιά κι αριστερά από τον πισινό, θα πετάξεις το υπόλοιπο της καλαμποκεφαλής κατακέφαλα στα ψάρια, και θα εντοιχίσεις με το πόδι το άδειο κουτάκι στο τσιμέντο.
Ιδανική πίστα προπόνησης και αποθεραπείας για αθλητές, εν δυνάμει αθλητές και ταλαιπωρημένες (από χοληστερίνη, τσιγάρο αλλά και έρωτα) καρδιές. Μπορείς αφελώς να συναγωνιστείς με γρήγορο βάδην το πλοίο που αργά πλησιάζει στην έξοδο. Αρκεί να μη συνεχίσεις αφηρημένος το βάδην και μετά το φάρο… Να παρατηρήσεις το αδέσποτο και μη σκυλολόι που μόλις έχει βγει είτε από κάδο απορριμμάτων, είτε από κοσμοπολίτικο κομμωτήριο για τετράποδα. Ποδηλάτες να ελίσσονται θαρραλέα ανάμεσα στο σκυλολόι με κίνδυνο ξαφνικής βουτιάς των μεν ή των δε. Μπορείς να ψαρέψεις μεταλλαγμένα ψάρια ή λογής λογής πλαστικά σκουπίδια που με τη φαντασία σου αποδίδεις σε ναυάγιο. Κι επειδή κάθε ναυάγιο όσο παλιώνει ανεβαίνει η αξία του, με δεδομένο δε και τον αστρονομικά μεγάλο χρόνο ζωής του πλαστικού, θα ξαναπετάξεις τα ψαρεμένα στο νερό. Τα απογεύματα θα περπατήσεις δίπλα στις βάρκες και θα μάθεις να μπαλώνεις δίχτυα. Κάθε τέχνη για καλό σε χαλεπούς καιρούς. Θα κοιτάς διακριτικά τα ζευγαράκια αν είσαι μόνος, ή με στραβό μάτι τον αδιάκριτο που τόλμησε να κοιτάξει το άλλο σου μισό που έχεις αγκαλιά…
Χαράματα θα πίνεις ζεστό καφέ και θα χαζεύεις τις μανούβρες του πλοίου που δένει κάβους. Είναι η ώρα που ανοίγουν οι μπουκαπόρτες και βγάζουν από μέσα κόσμο που ήρθε. Μαζί με την καινούρια μέρα.
Μα είναι κι η ώρα, θαρρείς σημαδιακό να ‘ναι στο τέλος της μέρας, που το πλοίο πάει να σαλπάρει. Που κι αν δεν αποχαιρετάς κάποιον, δύσκολα κρατάς τη σκέψη αυτών που στο λιμάνι αγκάλιασες και αποχωρίστηκες, έστω για λίγο. Ή έχασες, ίσως για πάντα…
Πάλι όμως… Τα πλοία πάντα θα έρχονται όσο υπάρχουν λιμάνια…

ΑΡΘΡΟ: Αστροναυτάκι!

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 27 και 28 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=3703
http://www.mesogios.gr/?p=3735


Όταν ήμουν μικρός χάζευα κι εγώ το φεγγαράκι. Ειδικά εκείνο πάνω από το Λιβυκό είναι …special edition!
Απ’ όσο θυμάμαι πάντως, δεν είχα στη φαντασία μου να το περπατήσω κιόλας, όπως όλα τα φυσιολογικά παιδιά. Ίσως λόγω λανθάνουσας κλειστοφοβίας και σχεδόν τρόμου στην  ιδέα πως το μοναδικό ζωντανό τριγύρω θα ήταν η αφεντιά μου. Εξάλλου, λόγω κατακόρυφης διάστασης δε θα χωρούσα σε σεληνάκατο και σίγουρα αρνούμαι να φάω ψητό αρνάκι από σωληνάριο. Τέλος πάντων, δεν είχα τα φόντα για αστροναυτάκι.
Οι περισσότεροι από μας είναι προορισμένοι (και περιορισμένοι) να σουλατσάρουν πάνω σε μια μπάλα με φλούδα από νερό κυρίως, γύρω από το δικό του σταθερό σημείο ο καθένας και με απόκλιση κάμποσες μοίρες το πολύ, μετ’ επιστροφής.
Βεβαίως, τα αστροναυτάκια υπάρχουν. Πάντα υπήρχαν (στο μυαλό τους), αλλά μόλις καμιά σαρανταριά χρόνια πριν κατάφεραν να τους ράψουν μια φουσκωτή στολή που να μη σκάει από τους μετεωρήτες, να τους σφηνώσουν μια γυάλινη μπάλα στο κεφάλι και να τους κλωτσήσουν τόσο δυνατά προς τα πάνω, που φτάσαν στο φεγγάρι.
Θεωρητικώς, δεν πας ποτέ κάπου ακάλεστος, αλλά διακόσιες χιλιάδες χρόνια για τον άνθρωπο ήταν αρκετά χωρίς πρόσκληση και δεν μπορούσε να περιμένει άλλο. Όσο για το φεγγάρι, δεν είναι σίγουρο αν τα 4.5 δισεκατομμύρια χρόνια, ήταν αρκετά βαρετά ώστε να ανυπομονεί για παρέα. Ειδικά από ανθρώπους! Είχε δει πολλά από δαύτους. Δυστυχώς και να ‘θελε να τους αποφύγει, ούτε τροχιά να αλλάξει μπορούσε, ούτε την πλάτη να τους γυρίσει. Τους ανέχτηκε λοιπόν για λίγο σαν τους ψύλλους το σκυλί…
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΑΥΤΟΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΓΗΣ ΑΠΟ ΤΩΡΑ….)


(ΣΥΝΕΧΕΙΑ)
Πάντως πρέπει να ξαφνιάστηκε για τα καλά. Οι «τρομεροί» άνθρωποι ξετρύπωσαν από ένα μικρό κουτί που έβγαζε φωτιά απ’ τον πισινό. Είχαν μεγάλο στρογγυλό, γυαλιστερό κεφάλι, ήταν άσπροι, φουσκωτοί και αστείοι. Στην αρχή δύσκολα κατάφερναν να σταθούν όρθιοι και γκρίνιαζαν ότι δεν τους τραβάει αρκετά γιατί είναι μικρό. Έρχονται απρόσκλητοι, είναι και αγενείς… Έπειτα όμως άρχισαν να χοροπηδούν, κάτι που πρέπει να έβρισκαν τρομερά διασκεδαστικό.
Ο μικρός Neil και ο μικρός Εdwin άφηναν μεγάλες πατουχιές στο χώμα και -τί περίεργο!- ήταν ενθουσιασμένοι γι αυτές. Έκαναν ατέλειωτες βόλτες, γέμισαν τσέπες και κουβαδάκια με πέτρες και χώμα και σφήνωσαν διάφορα ενοχλητικά για το φεγγάρι μπιχλιμπίδια που από τότε δεν τα ξεφορτώθηκε ποτέ. Έκαναν και τον πιο απολαυστικό ύπνο της ζωής τους. Αυτό που εκείνο με τη σειρά του βρήκε τρομερά διασκεδαστικό, ήταν πως για χρόνια μετά, χρωματιστές φωτεινές γραμμές ξεκινούσαν από τη γη, χτυπούσαν πάνω σε ένα από τα μπιχλιμπίδια και γυρνούσαν πίσω.
Κάτω στη Γη, ο ενθουσιασμός μεγάλος, αλλά μεγάλη και η απογοήτευση κάποιων, με την ανακάλυψη ότι το φεγγάρι δεν είναι φτιαγμένο από …τυρί ή ότι δεν έχει απέραντες θάλασσες. «Θάλασσα της Γαλήνης» και ανοησίες…
Αλλά έτσι είναι όταν είσαι αστροναυτάκι. Για τους περισσότερους είσαι ήρωας, αλλά κάποιοι δε βολεύονται πολύ μ’ αυτά που λες ότι βρήκες. Είναι αυτοί που κοιτούν την κίτρινη μπάλα στον ουρανό, αλλά ποτέ δεν θα χωρέσουν στο στενό μυαλό τους ότι μπορεί κάποιος να περπατήσει πάνω της. Αυτοί πάντα θα βλέπουν ένα μεγάλο στρογγυλό τυρί…
Ο μικρός Neil δεν είναι τώρα ανάμεσά μας. Ίσως χοροπηδάει μόνος πάνω στο φεγγάρι. Μπορεί να ‘ναι μαζί του κι ο συνονόματός του ο Luis, να παίζει την τρομπέτα του…
Tί είπες; Τρομπέτα χωρίς αέρα; Ούτε εσύ πιστεύεις ότι υπάρχουν αστροναυτάκια;

Στη μνήμη του Neil Armstrong (05 Αυγούστου 1930 – 25 Αυγούστου 2012)


ΑΡΘΡΟ: Η μουσμουλιά

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=3643

Aν και με νησιώτικες ρίζες, ο κορμός μου είναι πρωτευουσιάνικος και τα κλαδιά νησιώτικα και πάλι. Γεννήθηκα στην Κρήτη, μεγάλωσα στην Αθήνα, επέστρεψα στην Κρήτη.
Εκείνα τα χρόνια στην Αθήνα, θυμάμαι κάποια τεμπέλικα απογεύματα που καθόμασταν στη μικρή βεράντα του ισογείου της πολυκατοικίας με τ” αδέρφια μου και τρώγαμε μούσμουλα. Κρητικά, πεσκέσια. Τρώγαμε τα μούσμουλα και φτύναμε τα κουκούτσια σε μια λωρίδα χώμα γύρω απ” το τσιμέντο της βεράντας. Πεισμώναμε κιόλας ποιος θα τα πετάξει πιο μακριά. Δε νομίζω πως τα αδέρφια μου το θυμούνται.
Χρόνια μετά, σε ένα από τα πρώτα ταξίδια επιστροφής και περιπλάνησής μου στη γειτονιά που με μεγάλωσε, πέρασα έξω από το παλιό μας σπίτι και κοίταξα από τα κάγκελα τη βεράντα. Στη λωρίδα με το χώμα είδα μια μεγάλη μουσμουλιά. Δεν πρόκειτα να ξεχάσω ποτέ αυτή την εικόνα. Κάθε φορά που ανεβαίνω στην Αθήνα πηγαίνω στην Κηφισιά να δω τη μουσμουλιά μας.
Τελικά κάποιοι σπόροι είναι γραφτό να ριζώσουν. Ακόμα κι αν δεν τους σκεπάσεις με το χώμα. Ακόμα κι αν δεν πιουν νερό απ” τα χέρια σου. Η ζωή θα βρει τον τρόπο…
Σκεφτείτε, κάπου ίσως έχετε κι εσείς μια ξεχασμένη μουσμουλιά…

ΑΡΘΡΟ: O Nεύτωνας και η βάρκα (σου)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=3614

Ο Νεύτωνας ήταν εκείνος ο περίεργος τύπος που αναρωτιόταν γιατί το μήλο πέφτει πάντα προς τα κάτω, ενώ οποιοσδήποτε φυσιολογικός άνθρωπος απλά το τρώει. Εκτός από το νόμο της βαρύτητας που καταδυναστεύει τους αντιπαθούντες τη συναρπαστική(!) Φυσική μαθητές, ανακάλυψε κι έναν άλλο που αναφέρεται στην πάντα ζευγαρωτή συνύπαρξη της δράσης και της αντίδρασης. Μην πάει το μυαλό σας αλλού, δεν θα πολιτικολογήσω.
Αυτός ο τελευταίος νόμος λοιπόν (ο «Τρίτος») έχει μια ενδιαφέρουσα εφαρμογή σε βάρκες με πανιά. Χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες, λέει πώς αν τοποθετήσεις ένα μεγάλο δυνατό ανεμιστήρα στο πίσω μέρος της βάρκας, έτσι ώστε να φυσάει προς τα πανιά, αυτή δεν πρόκειται να κουνηθεί από τη θέση της, αντίθετα προς την κοινή(;) λογική. Δοκιμάστε το! Και δεν έχει να κάνει με τη δύναμη του ανεμιστήρα. Ο μοναδικός τρόπος για να κινηθεί το πλεούμενο είναι να φυσήξει ούριος «εξωτερικός του συστήματος βάρκα-βαρκάρης-ανεμιστήρας» άνεμος …φυσικός.  Μαγκιά του Νεύτωνα, τουλάχιστον στη μακροσκοπική φύση, την κλασική Φυσική, οι νόμοι του είναι θεμελιώδεις και δεν παραβιάζονται.
Στη ζωή υπάρχουν στιγμές που η «βάρκα» σου, αν δεν έχει μπατάρει ή δεν μπάζει νερά, μένει στάσιμη. Άνεμος δε φυσά οπότε τα πανιά δε φουσκώνουν. Μπορεί να σου ‘χουν πάρει και τα κουπιά!
Ε, λοιπόν, περιμένοντας να ξαναφυσήξει, φύσα κι εσύ τα πανιά σου! Τί σημαίνει αυτό μόνο εσύ το ξέρεις. Πολύ καλά. Σε αυτή την περίπτωση μπορεί και να παραβιαστεί ο τρίτος νόμος του Νεύτωνα και να αρχίσει να πλέει και πάλι η βάρκα. Έστω και λίγο. Φύσα μέχρι να αρχίσει να ξαναφυσάει!
ΥΓ
Αν αντιστρέψεις την κατεύθυνση του ανεμιστήρα, να κοιτά προς τα πίσω, το πλεούμενο θα αρμενήσει μια χαρά, γιατί αυτός θα παίζει το ρόλο της προπέλας. Το θέμα βέβαια είναι να χρησιμοποιήσεις και τα πανιά!

AΡΘΡΟ: Φασολάς μετά σαρδέλας!

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 22 AΥΓΟΥΣΤΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=3594

Ομολογουμένως, τρέφω μια ιδιαίτερη εκτίμηση για το φαγητό, το καλό φαγητό, τη μαγειρική και τα λοιπά συναφή. Φυσικά, λέγοντας «καλό» φαγητό δεν αναφέρομαι απαραιτήτως μόνο στα ακριβά “gourme” πιάτα του Κολωνακίου (που μπορεί εν τέλει να είναι ένα πομπώδες όνομα στο μενού και ουσία μηδέν), αλλά και στα ταπεινά πιάτα του …Μπύθουλα, κατά Μαντάμ Σουσού.
Συνεχίζοντας λοιπόν την ανάπτυξη «ανάλαφρων» (ένεκα το θέρος) θεμάτων, θα ασχοληθώ σήμερα με τα όσπρια. Μαθαίνω πως οι πωλήσεις οσπρίων και ρυζιού έχουν μπει σε «χρυσό αιώνα» λόγω της κρίσης που κάνει το κρέας προϊόν …βιτρίνας. Πέρα απ” αυτό βέβαια, δεν θα έπρεπε ποτέ να έχουν βγει από το βδομαδιάτικο μενού. Γενιές πριν από μας οι άνθρωποι το ήξεραν αυτό, γι αυτό και ήταν ανέκαθεν «γερά σκαριά».
Χτες στη δουλειά, τρώγοντας φασολάδα, είχα κατά τύχη (άγνωστο) συνδαιτυμόνα ο οποίος απολάμβανε φακές. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα των οσπρίων. Και οι δύο είχαμε ένα βλέμμα ευφορίας, καθότι η ώρα ήταν περασμένη για μεσημεριανό και η πείνα είχε προκαλέσει σχεδόν ολική παύση λειτουργιών (το παθαίνω αυτό).
Από το γεύμα μου όμως έλειπε ένα αξεσουάρ που ο συνδαιτυμόνας μου είχε και που ζήλεψα «σαν το μικρό κοπέλι». Είχε φέρει απ’ το σπίτι μια κονσέρβα σαρδέλα. Δυστυχώς το εστιατόριο δεν παρείχε αυτό το είδος. Παρότι δε γνωριζόμασταν, ο άγνωστος μου προσέφερε ολίγον από σαρδέλα, κάνοντας ακόμα νοστιμότερη τη φασολάδα. Γνωστός ο πατριωτισμός και η αλληλεγγύη του Έλληνα.
Το ψαρικό στο όσπριο είναι σαν εκείνο το καταπληκτικό άρωμα που φοράει στο τέλος της περιποίησης η γυναίκα και προκαλεί στιγμιαίες ζαλάδες στον άνδρα. Είναι ωραία και χωρίς αυτό, αλλά με αυτό είναι ακόμα μεγαλύτερος πειρασμός. Κακά τα ψέματα, η μύτη είναι σημαντικό εργαλείο!
Όσπριο και ψαρικό (ας είναι και κονσέρβα) είναι βασιλικό γεύμα! Κι ας μην είναι χαβιάρι ή σολομός. Σαρδελάκι με ντομάτα, ή λαδολέμονο και καυτερές πιπερίτσες.
Έχω ένα άδειο συρτάρι στο γραφείο. Μάλλον θα το γεμίσω τσίγκινα κουτάκια με λογιώ-λογιώ θαλασσινά, για τα …αριστοκρατικά γεύματα του Μπύθουλα!
Σύντομα όμως θα πρέπει να πάρω και ολίγον από σολομό, τον οποίο πεθύμησα…

ΑΡΘΡΟ: Όχι ακόμα σεντονάκι!

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 21 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=3574

Συνήθως κοιμάμαι βαθιά. Πολύ βαθιά. Σύμφωνα με καλά ενημερωμένες πηγές μάλλον δε ροχαλίζω κιόλας, αν και είναι υπό εξέταση το θέμα όταν και …οι πηγές πέφτουν για ύπνο.
Επίσης, βλέπω σπάνια όνειρα. Λογικό, αφού κοιμάμαι βαθειά. Όταν βλέπω όνειρα, αυτά είναι θεοπάλαβα μα και συναρπαστικά συνάμα, εκτός από φορές που με κοψοχολιάζουν. Σε άλλο κείμενο θα πούμε για τα όνειρα…
Οι λόγοι που θα με κάνουν να μην κοιμηθώ βαθειά κι επομένως να ονειρευτώ είναι τρεις:
1) Το στομάχι μου να δουλεύει «υπερωρίες και βαρέα».
2) Να έχω αγχωθεί υπερβολικά με κάτι
3) Να κρυώνω
Για το χτεσινό βράδυ οι δύο πρώτοι απορρίπτονται, αφού το δείπνο ήταν λιτό (αν και δε θυμάμαι αυτή τη στιγμή τι έφαγα…) ενώ δε με απασχολούσε κάτι ιδιαίτερα, τουλάχιστον όχι πέρα από το μέσο όρο καθημερινού άγχους. Απομένει η τρίτη αιτία που ήταν όντως η πραγματική.
Δροσούλιζε πολύ χτες! Σε διαμπερές διαμέρισμα, με πορτοπαράθυρα ανοιχτά διαρκώς, το μελτεμάκι αλώνιζε. Και μια κι από νωρίς την άνοιξη πετάω και το σεντονάκι, χτες βράδυ με ενόχλησε.
Μας ταλαιπωρούν πότε πότε τα μελτέμια εμάς τους νησιώτες. Θες γιατί κρατούν καμιά φορά πολύ κι έχει κύμα η θάλασσα, θες γιατί δεν μπορείς να χαρείς το μπαλκονάκι σου, ή σου παίρνει ο αέρας  το καλαμάκι του …mojito!
Αν ρωτήσεις κάποιο ντόπιο θα σου πει πως το μελτεμάκι είναι ευλογία γιατί καθαρίζει τα νερά και διώχνει τη ζέστη. Κατά τα λεγόμενά τους, σιγά σιγά το συνηθίζεις. Αλλά κι αυτό είναι υπό εξέταση.
Χτες πάντως το σεντονάκι τ” αναζήτησα, να πω την αλήθεια μου. Αλλά μέσα στον ύπνο, ο ναρκωμένος εγκέφαλος έστειλε ένα ψόφιο σήμα πως «Είναι ακόμα Αύγουστος! Από Σεπτέμβρη σεντονάκι!» Και κρατήθηκα.
Σήμερα το δελτίο λέει πως η θερμοκρασία θα πάρει πάλι τον ανήφορο. Το βγάλαμε το δύσκολο το βράδυ…
Σιγά σιγά βέβαια, θα αρχίζει να μυρίζει το φθινόπωρο…
Λίγο χαοτικό το κειμενάκι τώρα που το βλέπω αλλά έτσι είναι και τα μελτέμια. Εκεί που λες ότι φυσά βοριάς-βορειοανατολικός, στρουφίζει και σου ρχεται απ” το νότο. Είναι κι αυτή η θερινή ραστώνη που κάνει το μυαλό να αλητεύει…


ΑΡΘΡΟ: Φλογίτσες…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 01 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=3292

Συνδυάζοντας στο μυαλό μου τίτλους από εφημερίδες όπως «Οι Γερμανοί θέλουν να μας τελειώσουν» και «Κατά χιλιάδες μεταναστεύει η ελληνική νεολαία στη Γερμανία» αναπόφευκτα σκέφτομαι:
Πέρα από την προφανή τραγικότητα της οικονομικής και κοινωνικής μας πραγματικότητας είναι από πίσω και ένας άλλος πόλεμος, ύπουλος. Ένας ασταμάτητος ψυχολογικός αντιπερισπασμός που σκοπό έχει να σπάσει το ηθικό των ελλήνων και των υπόλοιπων άτυχων νότιων μέχρις ότου αποστραγγιστεί εντελώς το άξιο δυναμικό της χώρας μέσα στο γερμανικό χωνευτήρι.
Φυσικά και συμφέρει τη Γερμανία και τους υπόλοιπους «νταήδες τσιφλικάδες» του βορρά να διατηρήσουν μια συνεχή ροή ικανού, υψηλής ειδίκευσης μεταναστευτικού δυναμικού. Γι αυτό και  υποδαυλίζουν διαρκώς την προπαγάνδα πως, οτιδήποτε κι αν γίνει, οι γεωγραφικές εστίες αυτών των μεταναστών είναι καμένα χαρτιά. Και πως καλά θα κάνουν να τις εγκαταλείψουν το συντομότερο δυνατό.
Ίσως τελικά ο διαρκής καταιγισμός με αρνητισμό και απαισιοδοξία για το μέλλον να φέρουν τελικά το οριστικό αδιέξοδο κι όχι το αντίθετο.
Παραθέτω αυτές τις σκέψεις με όλο το σεβασμό και την ταπεινότητα ενός νέου που έχει το «προνόμιο» να …εργάζεται, σε μια χώρα που κατακλύζεται από άξιους άνεργους, ανάξιων καιρών. Τί αληθινά να πεις σε αυτά τα παιδιά;
Προσπαθώ κι εγώ μαζί με άλλους όμοιούς μου «προνομιούχους» που παραμένουν ακόμα σ’ αυτά τα χώματα, με όση νηφαλιότητα και ψυχραιμία μας δίνει η θέση μας αυτή, να διακρίνουμε μικρές φλογίτσες που τρέμουν ακόμα στο παχύ σκοτάδι. Και να βοηθήσουμε όπως μπορούμε, έστω υποβαστάζοντας το καταρρέον ηθικό.
Περιμένουμε όλοι να δούμε «φως στο τούνελ» αλλά αυτό μπορεί να είναι μπροστά και μακριά. Κάπου όμως, να πάρει η ευχή, πρέπει να υπάρχουν και «φλογίτσες»…

ΑΡΘΡΟ: Αγιόκλημα και γιασεμιά…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 30 ΙΟΥΛΙΟΥ 2012
http://www.mesogios.gr/?p=3253

Βράδυ κατηφόριζα ένα στενό στην παλιά πόλη και μύρισα γιασεμί. Απ’ αυτό που το «κηλαϊδούσε» το ’80 ο Λουκιανός στα «Θερινά σινεμά». Τώρα βέβαια τα θερινά τα σινεμά σπανίζουν και απ’ όσα έχουν απομείνει λείπει η παλιά ατμόσφαιρα. Μα άλλη φορά θα πούμε γι’ αυτά… Τώρα θα πούμε για τα γιασεμιά που σπανίζουν.
Το Ηράκλειο δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα που θέλει τις μεγάλες(;) ελληνικές πόλεις να υστερούν σε πράσινο. Tώρα όμως δεν αναφέρομαι στο πράσινο «δημόσιας χρήσης» αλλά στο «ιδιωτικής».
Με το βλέμμα «περισκόπιο» και μονίμως ξαπλωμένος σε αφράτο συννεφάκι, σκέφτηκα πόσο διαφορετικά θα μοιάζαν τα άψυχα ως αντιαισθητικά μπαλκόνια, αν υπήρχαν μερικές αράδες από γλάστρες, έστω με βασιλικό. Πέντε, έξι κακτάκια βρε αδερφέ, που ‘ναι και …μαχητές! Δε μιλώ για κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας, αυτοί είναι για τα παραμύθια, για το εξωτερικό και για τύπους ξαπλωμένους σε αφράτα συννεφάκια.
Λογής, λογής δικαιολογίες αραδιάζονται: “Που χρόνος…”, “το νερό είναι λιγοστό”, “δεν πιάνει το χέρι μου”, “λείπω συχνά”… Tρίχες!
Μαζί με τους ελάχιστους (συνήθως ηλικιωμένους) μερακλήδες που δε συβάζονται με τη γύμνια, τα μοναδικά σπίτια στην πόλη που ντύνονται με πρασινάδα, ενίοτε πολύχρωμη, είναι τα ρημαγμένα παλιά χαμόσπιτα. Έχει αυλές με σκάλες ετοιμόρροπες, σπασμένα παράθυρα και ραγισμένους τοίχους, πνιγμένα όλα από ονειρεμένες, κατακόκκινες βουκαμβίλιες και μυρωδάτο αγιόκλημα. Και μ’ ένα μαγικό τρόπο, τούτα τα φουντωτά, πράσινα ξωτικά δεν πεθαίνουν ποτέ, μόνο θεριεύουν. Θαρρείς θα πέσει το σπίτι, θα θαφτεί αλλά θα μείνει από πάνω η πρασινάδα να τρέφεται απ’ τις πέτρες!
Αλίμονο, η φύση θέλει τον άνθρωπο κοντά της και τον αποζητά, ακόμα κι όταν λείπει. Μα εκείνος όλο της γυρνά την πλάτη…
Γιάννης Γ. Λαμπράκης
http://www.facebook.com/yannisglamprakis

ΑΡΘΡΟ: Ένα ψιχάλι Βιολογία…

ΔΗΜΟΣΙΕΎΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2012

“Antibiotics and the cell’s protein factory”
(Τα αντιβιοτικά και το εργοστάσιο πρωτεϊνών του κυττάρου)
Γι αυτά θα μιλήσει αύριο Τετάρτη στις 8 το βράδυ, ο ινδός επιστήμονας
Δρ. Venki Ramakrishnan (Medical Research Council, Cambridge, UK),
ο οποίος το 2009 μοιράστηκε το βραβείο Nobel Xημείας με τους Thomas A. Steitz και Ada E. Yonath.
Στο Κεντρικό Αμφιθέατρο του ΙΤΕ, στο Ηράκλειο, στα πλαίσια των «Διαλέξεων Ωνάση 2012″.
Η ομιλία θα γίνει στα αγγλικά και απευθύνεται στο ευρύ κοινό.
Και καλά θα μου πεις. Τι σχέση έχω εγώ με τη Βιολογία; Σωστό. Περίπου. Γιατί κάποιες βασικές αρχές Βιολογίας θα μπορούσαν να σου λύσουν μικρές καθημερινές απορίες. Η «σφαιρική γνώση» που λέμε. Απ” την άλλη, έχεις σχέση με τα αντιβιοτικά. Τα κατεβάζεις με τις χούφτες. Κάνουν, δε κάνουν δουλειά. Τέλος πάντων…
Μου έρχονται στο μυαλό παλιότερες εμπειρίες από τέτοιες διαλέξεις ανθρώπων, των οποίων η γνώση και η εμπειρία έχει φτάσει εκεί που λίγοι καταφέρνουν. Εντάξει, ήταν αυτό που λέμε «διάνοιες» από μικροί. Αλλά δούλεψαν και πολύ. Ναι, είχαν και λίγη παραπάνω τύχη με το μέρος τους. Και περισσότερους πόρους. Και πολυπληθείς ερευνητικές ομάδες. Σταματάω, γιατί με έπιασε το παράπανω για την Ελλαδίτσα. Έχει κι αυτή αμέτρητα «τζιμάνια» επιστήμονες, που όμως ζορίζονται πολύ και άδικα. Παρ” όλ” αυτά διαπρέπουν όπου κι αν βρεθούν. Τέλος πάντων ξανά…
Το πιο εντυπωσιακό με τους νομπελίστες είναι εκείνη η ικανότητά τους να παρουσιάζουν τρομερά πολύπλοκες έννοιες με απλά λόγια. Ακόμα κι αν δεν είσαι ειδικός, σπάνια θα χασμουρηθείς σε τέτοια ομιλία. Εντάξει, ίσως ελάχιστα. Υπάρχουν και όρια στη εκλαϊκευση της επιστήμης. Δεν είναι συνταγή μαγειρικής. Μπορεί και να εκνευριστείς επειδή δεν κρατούσες μπλοκάκι για να κρατήσεις σκόρπιες σημειώσεις. Κι ύστερα, πόσες φορές στη ζωή σου έχεις την ευκαιρία να δεις από κοντά και να ακούσεις νομπελίστα;
Θυμάμαι, φοιτητής ακόμα, μου είχε πει κάποιος εμπνευσμένος καθηγητής μου (που μπορεί να μην έφτασε, ή να μην νοιάζεται για τέτοιες περγαμηνές, όμως αγαπά την επιστήμη του):
«Όσο πιο βαθιά έχεις κατανοήσει κάτι, τόσο πιο απλά μπορείς να το παρουσιάσεις».
Βέβαια, αρκετά χρόνια αργότερα ανακάλυψα ότι (κι αυτό) το είχε πρωτοπεί ο …θείος Αλβέρτος. Οι μεγάλες αλήθειες περνούν από στόμα σε στόμα και μένουν…

AΡΘΡΟ: Καημένο μποζονιάκι…

ΔΗΜΟΣΙΕΎΤΗΚΕ ΣΤΟ BLOG mesogios.gr ΣΤΙΣ 09 ΙΟΥΛΙΟΥ 2012

Kατάπληξη μου προκάλεσε (και δεν ήμουν ο μόνος) μια πρόσφατη επιστολή σεβασμιότατου ανώτερου κληρικού της Εκκλησίας με αφορμή τα «γεννητούρια» του πολυαναμενόμενου από τους επιστήμονες «Μποζονίου του Higgs». Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις της φυσικής επιστήμης μετά τη Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν.
Ας πάρουμε μια μικρή γεύση:
Η μελέτη και η αποκρυπτογράφηση της δομής και της λειτουργίας του σωματιδιακού μικρόκοσμου, από το άτομο του Δημόκριτου μέχρι τα quarks των πρωτονίων του πυρήνα του, αποτελεί τη βάση απίστευτα μεγάλου αριθμού επιστημονικών και τεχνολογικών επιτευγμάτων τα τελευταία κυρίως 100 χρόνια με την εξέλιξη της Κβαντομηχανικής.
Δυτικά της Γενεύης, στα σύνορα Ελβετίας-Γαλλίας, βρίσκεται το μεγαλύτερο σε έκταση πειραματικό κέντρο ερευνών πυρηνικής και σωματιδιακής φυσικής του κόσμου: το CERN (Organisation Européenne pour la Recherche Nucléaire «Ευρωπαϊκός Οργανισμός Πυρηνικών Ερευνών»), με 58 χρόνια ζωής και 20 ενεργά μέλη μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Εκεί, βαθιά κάτω από τη γη σε ένα κολοσσιαίο κούφιο δαχτυλίδι διαμέτρου 27 χιλιομέτρων, ομάδα από τους καλύτερους επιστήμονες του κόσμου δημιουργούν τεχνητά τις ασύλληπτες συνθήκες που επικράτησαν τη στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης που κατά την επικρατούσα θεωρία γέννησε το Σύμπαν.
Επιταχύνουν σε παραπλήσιες αυτής του φωτός (300 χιλιάδες χλμ/δευτερόλεπτο) ταχύτητες απειροελάχιστου μεγέθους σωματίδια, δομικούς λίθους της ύλης και τα οδηγούν σε μεταξύ τους συγκρούσεις τα αποτελέσματα των οποίων στη συνέχεια αναλύουν με τη βοήθεια υπερυπολογιστών. Το «Άγιο Δισκοπότηρο» της έρευνας αυτής είναι η επιβεβαίωση ή απόρριψη τολμηρών και θαρραλέων προβλέψεων και θεωριών που θα φωτίσουν μια και καλή έννοιες όπως «Ύλη», «Ενέργεια», «Χρόνος», «Αρχή και Τέλος του Σύμπαντος» και πλήθος άλλων που αποτελούν τη βάση της Φυσικής Επιστήμης. Κομμάτι αυτών των θεωριών είναι το εν λόγω στοιχειώδες σωματίδιο, η ύπαρξη του οποίου αποτελεί αντικείμενο αναζήτησης και αμφισβήτησης από πεντηκονταετίας.
Η τελευταία κυριολεκτικά λέξη της Τεχνολογίας και της Πληροφορικής έχει αναπτυχθεί και αναπτύσσεται για τους σκοπούς αυτών των ερευνών, περιμένοντας όμως να διαχυθεί, να υπηρετήσει και να προάγει την καθημερινή ζωή και άλλους τομείς της Επιστήμης.
Είναι ένα από τα καλύτερα παραδείγματα του πως λειτουργεί η έρευνα όταν προσπαθεί να δώσει κάποιο, αμυδρό έστω, φως σε πεδία που είναι δύσκολο, έως αδύνατο, να συλλάβει ο μέσος νους, αλλά που αγγίζουν το μυστήριο της ίδιας της ύπαρξης. Πως ξεκινά η αναζήτηση από μία ριζοσπαστική, αιρετική κάποτε, πρωτοπόρα ιδέα από το μυαλό ενός θεωρητικού επιστήμονα μέχρι τη στιγμή που η ίδια η φύση, που έχει πάντα τον τελευταίο και καθοριστικό λόγο, επαληθεύει ή απορρίπτει τη θεωρία μέσα από την εργασία του πειραματικού.
Ο αξιοσέβαστος, πλην όμως απαράδεκτος, ιεράρχης θεώρησε σωστό, να κατακεραυνώσει το γεγονός, με αστεία επιχειρήματα, παραλήρημα θα χαρακτήριζα. Σε ένα μικρό τσουβάλι έριξε την εργασία δεκαετιών και πρωτίστως το  κύρος επιστημόνων και επιστήμης, το οποίο στη συνέχεια και μετά βδελυγμίας έκλεισε σφιχτά (για να κρατηθεί μέσα η …«μπόχα») και πέταξε στα σκουπίδια, προτρέποντας τους πιστούς να κάνουν το ίδιο. Μίλησε για προϊόν …«δαιμονικής» προέλευσης, κρετινισμού(!), υπεροψίας, απέδωσε χαρακτηρισμούς, ιδιότητες και «προορισμό» το λιγότερο αστείους σε έννοιες που αδυνατεί ο ίδιος αλλά και η πλειοψηφία των αναγνωστών και ακροατών του να κατανοήσουν.
Σκοπίμως δεν αναφέρω το όνομα του συγκεκριμένου κληρικού (αν και έγινε ευρέως γνωστό) γιατί αναφέρομαι σε οιονδήποτε εκπρόσωπο του κλήρου συμμερίζεται τέτοιες απόψεις, οι οποίες κρατούν ανοιχτές κερκόπορτες στην πραγματική «μπόχα» που Μεσαίωνα, ήδη στο δεύτερο σκαλί και όχι στο κατώφλι, του 21ου αιώνα.
Εκτός ολίγων (και εκ του αποτελέσματός τους τραγικών) εξαιρέσεων, η φυσική επιστήμη στην εξέλιξή της, ανά τους αιώνες, διατηρούσε πάντα μια στάση ταπεινότητας και δέους μπροστά στο μέγεθος της πραγματικής μας άγνοιας για τα φαινόμενα και τα μυστήρια της Ζωής και του Σύμπαντος. Πάντα, ακόμα και σκληροπυρηνικές επιστημονικές διάνοιες, αφήνουν κάπου στο βάθος, να αχνοφαίνεται η σοφία του Θεού ή τέλος πάντων κάποιας ανώτερη μορφής. Η ίδια η ουσία της επιστήμης είναι το «Δεν γνωρίζω, γι αυτό και ερευνώ. Και ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ ΓΝΩΡΙΖΩ ΟΣΑ ΘΑ ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΑ».
«Ὅλες οἱ ἀνωτέρω θεωρίες» ΔΕΝ «ἐπιχειροῦν νά ἑρμηνεύσουν τό φαινόμενο τῆς ζωῆς χωρίς καμμία ἀναφορά ἤ μᾶλλον μέ παγερά ἄρνηση καί ἀποστροφή στό Ὑπερούσιο Πρόσωπο τοῦ Παναγίου Θεοῦ» ΟΥΤΕ ΚΑΙ «ἀποδεικνύονται μέ τόν τρόπο αὐτό ἑτεροκίνητα νευρόσπαστα τοῦ ἀρχαίου δαίμονος». Για να αντικρούσω αυθεντικές ατυχείς εκφράσεις της επιστολής…
ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ: προσπαθούν να φωτίσουν -από τη σκοπιά τους- το δρόμο προς το (οποιοδήποτε) «θείο».
Ας αφήσουμε το καημένο το μποζονιάκι να γεννηθεί, αν πρόκειται όντως να υπάρξουν τέτοια γεννητούρια και ας του φερθούμε όπως και με ένα νεογέννητο παιδί. Με δέος, θαυμασμό, ελπίδα, προσμονή. Και ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ.
Παναγιότατε, αξιοσέβαστε (συγγνώμη αλλά δεν γνωρίζω την κατάλληλη προσφώνηση) κάνατε «φάουλ»… Tί σας έφταιξε το καημένο το μποζονιάκι;
http://www.facebook.com/yannisglamprakis

Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

ΑΡΘΡΟ: Γιατί Τango;


To παρακάτω κείμενο είναι ένα συμμάζεμα από σκέψεις και εμπειρίες που είχα από το tango τα 3 χρόνια που το χορεύω και κυρίως το βιώνω σαν κοινωνική συναναστροφή και τρόπο ψυχαγωγίας.
Μπορώ άνετα να ομολογήσω ότι είμαι από αυτούς που τους "μεταμόρφωσε" αναπάντεχα και σε μεγάλο βαθμό, προς το καλύτερο. Στην αισθητική, τη συμπεριφορά, την αυτοπεποίθηση, τον τρόπο σκέψης. Και αυτή η μεταμόρφωση είναι ακόμα σε εξελιξη. Με εναλλαγές εντατικής ενασχόλησης ή παροδικής αποστασιοποίησης διατηρώ πάντα το δεσμό μου με το tango και τους ξεχωριστούς ανθρώπους του και δεν έχω παρά μόνο καλά λόγια να πω. Για το χορό, τους ανθρώπους και αυτούς που έδειξαν χωρίς να ζητήσουν τίποτα σαν αντάλλαγμα τα πρώτα βήματα για να ξεκινήσω κι εγώ το ταξίδι μου.
Στην Κρήτη και ιδιάιτερα στο Ηράκλειο όπου ζω, ζούμε πραγματικά μια δημιουργική "έκρηξη" στο αργεντίνικο tango. Όλο και περισσότερος κόσμος το γνωρίζει και ξεκινά να κάνει τα πρώτα βήματα. Αισίως οι τακτικές milongas έχουν φτάσει τις 5 την εβδομάδα. (Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή).
Το κείμενο αυτό έγραψα και διάβασα στα πλαίσια της (πρώτης ίσως στο Ηράκλειο) απογευματινής milonga που έγινε το Σάββατο 12 Μαίου 2012 στο ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ σε συνδιοργάνωση με την ομάδα TANGONEON και τη ΧΟΡΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΠΑΝ/ΜΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ.
http://www.facebook.com/events/280499052042525/
Η αφήγηση συνοδευόταν από τα κομμάτια "Soledad" toy Astor Piazzola και "Milonga Para Una Armonica" του Ηugo Diaz.
http://www.youtube.com/watch?v=ie115Qa5REw
http://www.youtube.com/watch?v=JGyUKM1yASM

Γιατί Tango;           

         Υπάρχουν ταξίδια που θα κάνουμε. Κι άλλα που θα ονειρευτούμε. Απόψε θα ονειρευτούμε μαζί. Μπουένος Άιρες, Ρίο Δε Λα Πλάτα, Μοντεβιδέο, Αργεντινή. Μπράβο σε όσους γνώριζαν τα μέρη αυτά, κι αν έχετε την καλοσύνη δείξτε και σ’ αυτούς που δεν τα είχαν ακούσει ποτέ! Αυτός είναι ο προορισμός μας. Γιατί; Θα καταλάβετε…
            Και τώρα μια δύσκολη εικόνα. Μπορούμε να φανταστούμε τον εαυτό μας ξεριζωμένο από τα χώματα που τον έθρεψαν; Άτυχοι, απελπισμένοι, και τυχοδιώκτες που ξεριζώθηκαν έγιναν πια κοινό θέαμα στα μάτια. Ας κάνουμε μια προσπάθεια να δούμε τον εαυτό μας στη θέση τους. Να παλεύουμε να “δέσουμε” με τον τόπο. Να νοσταλγούμε έναν άλλο που είναι μακριά, μια οικογένεια που λείπει, έναν έρωτα που έσβησε, μια χαμένη ζωή. Να ελπίζουμε σε μια καλύτερη ζωή που θα ‘ρθει. Δεν είναι απλό. Πρέπει να το ζήσει κανείς. Μην προσπαθήσετε. Τουλάχιστον, όχι χωρίς κάποια βοήθεια. Ε, λοιπόν υπάρχει! Και δεν είναι μόνο ένα καλό βιβλίο…
Για να δούμε τώρα μέσα μας, πιο βαθειά. Όλοι ξέρουμε –κι ας το παραδεχόμαστε λίγοι- πως κρύβουμε ακόμα πτυχές που κανείς, με πρώτους εμάς, δεν έχει προσπαθήσει, διανοηθεί, τολμήσει να ξεδιπλώσει. Κάποτε νοιώθουμε πως αυτές οι κρυφές πτυχές, οι σκέψεις, οι επιθυμίες μας πνίγουν. Ψάχνουμε τρόπους να πάψουν να είναι μυστικές. Ο ντροπαλός μας εαυτός, η ανάγκη για επαφή, για τέχνη και έκφραση, η ανάγκη για ζωή. Λοιπόν; Tί κάνουμε γι αυτό; H ζωή δεν περιμένει Υπάρχει κάτι…
            Για να σταθούμε μια στιγμή…
«Επαφή». Αυτή η υποτονική, αλλοιωμένη ή ολότελα χαμένη επαφή μας με τους ανθρώπους, με φίλους, με γνωστούς και ξένους. Σε ένα αδιάκοπο κυνήγι λίγων πολύτιμων στιγμών, απ’ το χρόνο που καταπίνουν ανούσιες ασχολίες, ή το κυνήγι της επιβίωσης, της επιτυχίας, της δύσκολης ζωής. Μια ζωή που φλερτάρει διαρκώς με τη μοναξιά. Ή την παντρεύεται. Το θέλουμε, το αποζητούμε να βρεθούμε και να ζήσουμε λίγες στιγμές με ανθρώπους που θα ζεστάνουν και θα ομορφύνουν την ταλαίπωρη καθημερινότητά.
«Τέχνη». Πόσοι από μας είναι καλλιτέχνες μα δεν το γνωρίζουν ακόμα; Πόσοι έχουν το ρυθμό και τη μουσική μέσα τους, μα χέρια και πόδια δεμένα; Πόσοι αγαπούν την τέχνη του λόγου, μα δε γνωρίζουν τι ποίηση κρύβουν οι στίχοι ενός τραγουδιού;
«Ο ντροπαλός μας εαυτός». Εκείνη η φυσική μας συστολή, λογική ή παράλογη, έμφυτη ή επίκτητη που δυσκολεύει την επικοινωνία με τους ανθρώπους. Και με το άλλο μισό της ύπαρξής μας. Κι αν ήμουν αλλιώς; Kοινωνικός, ευχάριστος, φιλικός, προσιτός, χαμογελαστός, ευγενικός, ανέλπιστα ήρεμος, πρωτόγνωρα θαρραλέος, πεισματικά πειθαρχημένος.
            Εσύ άνδρα: μπροστά σου έχεις μια γυναίκα. Ξέρεις πως πραγματικά να πλησιάσεις μια γυναίκα; Mη σκεφτείς ομορφιά, ηλικία, ανάστημα. Σίγουρα, πρώτ’ απ’ όλα μη σκεφτείς. Δες μόνο τη γυναίκα. Την αύρα της. Πώς θα σταθείς μπροστά της. Πώς θα της πεις την πρώτη κουβέντα. Πώς ίσως θα υποκλιθείς μπροστά της, θα απλώσεις το χέρι σου να πιάσεις το δικό της. Πώς θα την αγκαλιάσεις και θα την κάνεις να νοιώσει άνετα μαζί σου. Πώς θα την κάνεις να σε εμπιστευτεί. Ακόμα κι αν είστε δυο ξένοι. Ξέρω, αναρωτιέσαι γιατί θα πρέπει να τα κάνεις όλα αυτά. Πρώτ’ απ’ όλα γιατί πρέπει να ξαναθυμηθείς πως γίνονται. Γιατί το οφείλεις στον εαυτό σου και σ’ εκείνες. Κι έπειτα, γιατί το επιβάλλει ο χώρος, ο χρόνος, αυτό που πρόκειται να κάνεις. Θα δεις…
            Κι εσύ γυναίκα: έχεις μπροστά σου τον άνδρα. Ξέρεις πως πραγματικά να επιτρέψεις στον άντρα να σε πλησιάσει; Mη σκεφτείς ομορφιά, ηλικία, ανάστημα. Σίγουρα πρώτ’ απ’ όλα μη σκεφτείς. Δες μόνο τον άνδρα. Και την αύρα του. Πώς θα σταθείς μπροστά του. Πώς θα του πεις την πρώτη κουβέντα. Πώς θα του δώσεις το χέρι. Πώς θα τον κοιτάξεις κι έπειτα θα κλείσεις τα δικά σου μάτια και θα αφεθείς στα δικά του. Στα δικά του χέρια. Πώς θα τον αγκαλιάσεις και θα τον κάνεις να νοιώσει άνετα μαζί σου. Αφού πρώτα νιώσεις εσύ. Πώς θα τον εμπιστευτείς. Ακόμα κι αν είστε δυο ξένοι. Ξέρω, αναρωτιέσαι γιατί θα πρέπει να τα κάνεις όλα αυτά. Πρώτ’ απ’ όλα γιατί πρέπει να ξαναθυμηθείς πως γίνονται. Γιατί το οφείλεις στον εαυτό σου και σ’ εκείνους. Κι έπειτα γιατί το επιβάλλει ο χώρος, ο χρόνος, αυτό που πρόκειται να κάνεις. Θα δεις…
            
(Τέλος Piazzola, αρχή Diaz)
Aς πούμε πως είστε σε μια σάλα χορού. Μη βιαστείτε να εκπλαγείτε. Μη βιαστεί κανείς από σας να πει «αυτά δεν είναι για μένα». Φανταστείτε τη γεμάτη με ακούσματα που στα δικά σας, τα άπειρα αυτιά μοιάζουν παράτερα με τα ακούσματα της τωρινής εποχής. Κι όμως, η σάλα είναι γεμάτη με ζευγάρια από χορευτές. Καβαλιέρους και ντάμες. Σε κάθε δυνατό συνδυασμό. Ηλικίας, αναστήματος, μόδας. Και …αύρας. Όσοι δεν χορεύουν μιλούν, ή ψιθυρίζουν. Κι όσοι δεν χορεύουν ή δε μιλούν, παρατηρούν τα βήματα των άλλων. Δίνουν και παίρνουν ματιές και ενέργεια. Ή απλά μένουν αγκαλιασμένοι κι ακούν τη μουσική που βγαίνει από παλιά γραμμόφωνα.
ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΑΣ MILONGA! Θυμάστε σε ποιο σημείο του χάρτη βάλατε το δάχτυλο; Eκεί ξεκίνησαν όλα. Ό, τι θα ζήσετε απόψε εδώ. Εκεί, στη χώρα με την πόλη «των καλών ανέμων», όπου, πέρα κι από έναν αιώνα πριν, ξεριζωμένοι απ’ τις τέσσερις άκρες της γης έμπλεξαν τα βήματά τους, τα σάλτα τους, τις μουσικές τους, τις ζωές τους κι έφτιαξαν ένα χορό που αν τον δοκιμάσεις δύσκολα τον αποχωρίζεσαι.
Πέντε γράμματα στη γλώσσα της μάνας του, έξι στη δική μας. Είναι το ΤΑΝGO. Η ιεροτελεστία με το άδηλο πρωτόκολλο και τους άγραφους κανόνες. Πίσω από κάθε tango υπάρχει μια ιστορία. Πίσω από κάθε ιστορία υπάρχει ένας άνθρωπος. Και ο άνθρωπός του. Οι άνθρωποί του. Οι άνθρωποι που με αυτούς μοιράστηκε, μοιράζεται, ή θα μοιραστεί τη ζωή του.
Απόψε τον αέρα θα γεμίσουν σκονισμένες μελωδίες από βιολί, μπαντονεόν και πιάνο. Ο Canaro, ο Di Sarli και η παρέα τους θα διευθύνουν τις ορχήστρες τους για σας. Και να ‘στε σίγουροι πως υπάρχει μια τουλάχιστον ορχήστρα, ένα κομμάτι, ένας χορός που θα “μιλήσει” στον καθένα.
Αυτή τη βραδιά θα αφήσετε έξω την τωρινή και θα ζήσετε άλλες εποχές. Άλλους τόπους. Άλλες παρέες. Άλλες συγκινήσεις. Ίσως ακόμα να βρείτε και τον έρωτα. Το tango κρύβει πόνο και έρωτα. Αυτή τη βραδιά θα βγάλετε τον εαυτό που κρύβατε, μα δεν είχατε ανακαλύψει, ή δεν τολμούσατε να φανερώσετε.  Θα σταθείτε ο ένας μπροστά στον άλλο όπως ποτέ άλλοτε. Θα αγκαλιαστείτε και θα κάνετε βήματα μαζί. Θα πετάξετε μαζί σε ένα tango vals. Θα απογειωθείτε σε μια ξέφρενη milonga. Θα κάνετε λάθη, μα είναι προτιμότερο να μη ζητάτε συγγνώμη. Εσύ άνδρα θα οδηγήσεις και θα προστατέψεις τη γυναίκα. Κι εσύ γυναίκα θα οδηγηθείς και θα εμπιστευτείς τον άνδρα. Μη διστάσεις, προσπάθησε να αφεθείς. Είσαι η βασίλισσα της βραδιάς. Το tango πρώτα για σένα χορεύεται, για τη δική σου ευχαρίστηση. Εσύ ανταποδίδεις και επιβραβεύεις. Αλλά και συγχωρείς.
To tango δεν είναι χορός. Είναι μυσταγωγία. Παρακαταθήκη από ένα λαό σε πολλούς. Eίναι ταξίδι που πολλοί ξεκινούν και κάπου ο καθένας φτάνει. Κοντά, μακριά, ταπεινά ή ψηλά μικρή σημασία έχει. Αφήστε το tango να σας συναρπάσει. Το μπορεί. Αφοσιωθείτε σ’ αυτό. Σπουδάστε το. Κι όταν πια περάσει απ’ το μυαλό στα πόδια, κι απ’ τα πόδια στην καρδιά, όταν θα βρείτε το δικό σας tango, δε θα είστε ποτέ ξανά οι ίδιοι…
Ίσως μάλιστα εκείνο το εξωτικό ταξίδι στην Αργεντινή να γίνει κρυφό όνειρό σας. Ίσως και να μη μείνει όνειρο…